THE DEEP (ΣΤΑ ΒΑΘΙΑ)

Kormakur's THE DEEP (2012)

aka: DJUPIÐ

του Baltasar Kormákur  (2012)
Drama
IcelandNorway

 

Kormakur's THE DEEP (2012)1984, νησιά Westman, Ισλανδία. Ένα αλιευτικό πλοίο βγαίνει στα ανοιχτά παρά τις δυσχερείς καιρικές συνθήκες, όμως δεν επιστρέφει ποτέ. Ένας αγώνας επιβίωσης ξεκινάει για το πλήρωμά του…

Προσπαθώ πάντα να είμαι όσο πιο λιτός γίνεται για να μη σας το χαλάσω, αν και όσοι δε γνωρίζετε την αληθινή ιστορία, σίγουρα θα έχετε προδοθεί από την προωθητική καμπάνια και τα trailers. Γιατί το “Στα Βαθιά” δεν επικεντρώνεται στο ποιος και αν θα σωθεί, αλλά στην ίδια την επιβίωση και  τις επιπτώσεις που αυτή μπορεί να έχει ύστερα από εκεί που σταματούν οι υπόλοιπες ταινίες του είδους. Όσοι θέλετε να έχετε κρατημένο το μυστήριο, σταματάτε να διαβάζετε εδώ, οι υπόλοιποι…

Σκηνοθετεί ο Ισλανδός Baltasar Kormakur, που παρέδωσε την ευχάριστη έκπληξη “2 Guns” πέρυσι στη χολιγουντιανή του επιστροφή και μάλιστα πολύ μακριά από το δείγμα γραφής που είχε στο βιογραφικό του ως τότε. Από τον Kormakur θυμάμαι το Jar City, μία ταινία μυστηρίου που περισσότερο έμεινε στη μνήμη για την επιβλητική της ατμόσφαιρα, κάτι στο οποίο βέβαια συντελούσε τα μέγιστα το ίδιο το υπνωτικό τοπίο της Ισλανδίας. Με την παρόμοια ‘βαριά’ φωτογραφία της επαρχιακής Ισλανδίας, των νησιών Westman, προσεγγίζει και το The Deep, χωρίς αστεϊσμούς και με απόλυτο σεβασμό στην ταπεινή καθημερινότητα μιας παρέας ψαράδων που επέστρεψαν στη γενέτειρά τους μετά την εκκένωση της περιοχής κατά την έκρηξη γειτονικού ηφαιστείου το 1973 που τη γέμισε με στάχτη, κάτι που ο Kormakur δε διστάζει να μας δείξει με flashbacks του κεντρικού μας χαρακτήρα, Gulli, στις πιο δύσκολες στιγμές που η ζωή του περνά μπροστά από τα μάτια του.

Kormakur's THE DEEP (2012)

Θα μπορούσε να πει κανείς ότι το The Deep χωρίζεται σε δύο μέρη. Το πρώτο ξεκινάει με την επί ίσοις όροις introduction των έξι αντρών του πληρώματος, δίνοντας μια ολιγόλεπτη, αλλά αξιοσημείωτη αναφορά στο οικιακό περιβάλλον και τα χούγια του καθένα – από τον μπεκρή μηχανικό και το μουσικόφιλο γιο του με το γέρικο σκυλί τους, τον οικογενειάρχη Palli με το μπλε πουλόβερ που ξεχνά η γυναίκα του να του  πακετάρει, τον ιδιόρρυθμο καπετάνιο Jon που βάζει μισό σακούλι καφέ στο ρόφημά του, το νέο μέλος της παρέας που ήρθε να αναπληρώσει τη θέση του σεφ, και τον Gulli, τον ευτραφή μοναχογιό που δίνει μίνιμαλ δείγματα πατρικής φροντίδας του πληρώματός του. Μία σχεδόν χολιγουντιανή παρουσίαση, που εύκολα θα μπορούσε κανείς να φανταστεί μεγάλα ονόματα να παρελαύνουν σε ένα αντίστοιχο remake.

Ευθύς αμέσως όμως αυτή η εικόνα διαλύεται όταν λίγες ώρες αφού το πλοίο σαλπάρει, τα ξεχαρβαλωμένα παλιά δίχτυα πιάνονται στο βυθό και η κακοκαιρία το ανατρέπει, αφήνοντας τους ψαράδες έρμαιους στα παγωμένα νερά. Οι έξι γίνονται τρεις, οι τρεις ένας. Ολική ανατροπή. Δυσανάλογη θα ‘λεγε κανείς, αφού καλά καλά δεν προλάβαμε να επισφραγίσουμε τη γνωριμία μας μαζί τους, όμως ταυτόχρονα τόσο αναπάντεχα ρεαλιστική.

Kormakur's THE DEEP (2012)

Το πιο δυνατό κομμάτι της ταινίας ξεκινάει, ένα ολόκληρο μισάωρο αγώνα επιβίωσης. Κολύμπι απελπισίας σε νερά που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να επιβιώσει πάνω από λίγα λεπτά χωρίς να πάθει υποθερμία, να παγώσει ο εγκέφαλός του και να αρχίσουν οι παραισθήσεις, πριν το τελικό στάδιο του θανάτου. Ο πιο απίθανος επιζώντας, ο Gulli περνάει έξι ώρες σε αυτά τα νερά παλεύοντας να θεαθεί από κάποιο περαστικό πλοίο, να φθάσει κοντά στη στεριά, μιλάει με τους γλάρους πολεμώντας και ταυτόχρονα συμφιλιώνοντας τις όμορφες αναμνήσεις με τις μετάνοιές του, κάνοντας τη δική του διαθήκη με μία ευχή. Ένα κινηματογραφικό μισάωρο που, κατά τη γνώμη μου, θα μπορούσε να επεκταθεί σε εξηντάλεπτο, να κρατηθεί ολόκληρο το The Deep από αυτό. Και ίσως κάτι τέτοιο να γινόταν, αν η ιστορία δεν ήταν αληθινή, αν ο Kormakur δεν πιεζόταν καλλιτεχνικά από την ανάγκη αποσαφήνισης του αξιοπερίεργου περιστατικού.

Ο Gulli φθάνει στην ακτή μονάχα για να τη βρει αρκετά απόκρημνη για να σκαρφαλώσει από εκεί κι επιστρέφει στη θάλασσα σε ένα σημείο που η ταινία φλέρταρε με το ανελέητο θρίλερ που δε θα ‘δινε στιγμή ανακούφισης σε κανέναν. Ο Gulli έχει να αντιμετωπίσει την παγωνιά, τη λειψυδρία, αλλά και τα σκληρά πετρώματα της λάβας που έχουν ποτίσει τις όχθες του νησιού, όμως σαν από θαύμα θα υπερνικήσει όλες τις δυσκολίες και θα παρουσιαστεί ενώπιον ενός χωριού που θα τον αντιμετωπίσει σαν εξωγήινο, σαν έναν ξένο, ανήμπορο να δεχθεί την υπερφυσική του ικανότητα να επιβιώσει όταν όλοι οι σύντροφοί του άφησαν την τελευταία τους πνοή στο ναυάγιο.

Kormakur's THE DEEP (2012)

Ο Kormakur λοιπόν αποφασίζει αντί να χτίσει πάνω στις δυνατές στιγμές του προσωπικού του αγώνα, να αφιερώσει το τελευταίο κομμάτι της ταινίας σε μια πιο ντοκιμενταρίστικη προσέγγιση μιας απέλπιδας προσπάθειας εξήγησης του φαινομένου, απόφαση που θυσιάζει την αγωνία και την πάλη του -σαν από Tales of the Black Freighter- ναύτη με τις προοπτικές παράνοιας και παραισθήσεων για να εστιάσει σε άλλα μηνύματα. Και λέω μηνύματα, γιατί η δομή του The Deep μου θύμισε πολύ το οσκαρικό The Hurt Locker. Γιατί φυσικά κανείς δεν μπόρεσε να εξηγήσει επιστημονικά πώς ο Gulli άντεξε τόσες ώρες στο νερό, και η ‘σαν φώκια’ επίστρωση λίπους του που βοηθάει στο να διατηρηθεί περισσότερο η θερμότητα του σώματος δε δικαιολογεί σε καμία περίπτωση τη διάρκεια αυτή. Με τη μία θεωρία να καταρρίπτεται πίσω από την άλλη, αφηνόμαστε με το μυστήριο που αντικατοπτρίζεται στην πραγματικότητα, και μια αόριστη ερμηνεία που ποτέ δε λέγεται αλλά υπονοείται: τη θέληση για ζωή. Μία δύναμη που υπερβαίνει κάθε νόμο της φύσης.

Κι αφού όλα ολοκληρώνονται και ο Gulli κάνει το καθήκον του συμπαραστέκοντας με τον καλύτερο τρόπο στις οικογένειες των θυμάτων, επιστρέφει ξανά στη θάλασσα. Όχι όμως μονάχα επειδή δεν ξέρει τι άλλο να κάνει και τι άλλο δίνει νόημα στη ζωή του, όπως ο λοχίας William James, αλλά επειδή είναι πια ο τόπος που δε νιώθει πια παρείσακτος, αλλά ευπρόσδεκτος. Και πλέον δυνατότερος, σαν ένας μεταλλαγμένος υπερήρωας που αγκαλιάζει τη δύναμή του και τη δοκιμάζει, την καταλαβαίνει καλύτερα.

Kormakur's THE DEEP (2012)

Ο Olafur Darri Olafsson παραδίδει μια αγνώριστη, μαγνητική και συμπονετική ερμηνεία σε μια ταινία κατ΄ ουσίαν επιβίωσης που ενδεχομένως να μη χρειαζόταν καν τα… ταξίδια στο Ρέικιαβικ και το Λονδίνο για να μας πείσει για το προφανές. Υποβλητική μουσική και «σκληρή» κινηματογράφηση μας ρίχνουν ‘στα βαθιά’ την πρώτη μία ώρα, για να μας τραβήξουν έξω για λίγες ανάσες και να μας βυθίσουν πάλι μέσα για το σχεδόν καταδικαστικό τερματισμό της και μονόδρομο του χαρακτήρα της.

Rating: 6,0/10

 

 

HighlightsΗ συγκλονιστική ερμηνεία του Olafsson και η φυσικότητα του πληρώματος. Οι ‘συνομιλίες’ με το γλάρο κι ακόμα περισσότερο η ελπίδα και το γκρέμισμά της στα απόκρημνα βράχια. Οι στιγμές του Gulli με τη γυναίκα του Palli και το γέρικο σκυλί. Η μουσική.

 

LowlightsΗ ‘βιαστική’ σκηνοθεσία τη στιγμή του ναυαγίου. Το κομμάτι της επιστημονικής έρευνας που αφαίρεσε την όποια ένταση είχε πετύχει να δημιουργηθεί ως τότε.

 

 

Αν σας άρεσε: Cast Away, The Hurt Locker, 127 Hours, Open Water, Tales of the Black Freighter

Το «Στα Βαθιά» (The Deep) του Baltasar Kormákur προβάλλεται από 20 Φεβρουαρίου 2014 στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή της Odeon.

as published @ ireporterworld.com
Advertisements

Share A Thought

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s