DALLAS BUYERS CLUB

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)

του Jean-Marc Vallée (2013)
Drama
USA

 

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)Ο τίτλος αναφέρεται σε μια λέσχη καταναλωτών φαρμάκων που ιδρύει ο καουμπόη, ηλεκτρολόγος και απατεωνίσκος Ron Woodroof το 1985 στο Dallas του Texas, λίγο αφότου διεγνώσθη θετικός στον ιό του AIDS και παλεύοντας να βρει τα σωστά φάρμακα που θα τον διατηρήσουν εν ζωή, φάρμακα που ως επί το πλείστον δεν διανέμονται νόμιμα στην Αμερική.

Τον πραγματικό χαρακτήρα του Woodroof, που πέθανε το 1992, ενσαρκώνει εδώ ο Matthew McConaughey (κάποτε τον μπέρδευα με τον Woody Harrelson – διόλου τυχαίο, Τεξανοί και οι δύο με πολύ έντονη νότια προφορά). Ο McConaughey βρίσκεται σε τρελά κέφια τα τελευταία χρόνια με εξαιρετικό σερί που έχει ανεβάσει το κασέ του στα ύψη. Από το Mud του Nichols, το Killer Joe του Friedkin, το Λύκο της Wall Street του Scorsese, αλλά και το πρόσωπο επιλογής του Christopher Nolan για να κουβαλήσει τον πρωταγωνιστικό ρόλο στο επερχόμενο Interstellar.

Εμπνευσμένη, λοιπόν, η ιστορία από πραγματικά γεγονότα, και λέω εμπνευσμένη γιατί οι χαρακτήρες της ιατρού Eve (Jennifer Garner), αλλά και της τρανσέξουαλ Rayon (Jared Leto) δεν υφίστανται – ο τελευταίος μπήκε προφανώς για να αναδειχθεί σε πρώτο πλάνο η μεταστροφή ομοφοβικών αντιλήψεων που είχε πράγματι ο Woodroof στην επίπονη πορεία της ασθένειάς του – ενώ απουσιάζει η όποια συγγενική του σχέση ώστε να δοθεί η απαραίτητη έμφαση στον κεντρικό χαρακτήρα.

Καταραμένα να ‘ναι τα Όσκαρ. Το Dallas Buyers Club ανήκει σε αυτή την κατηγορία φιλμ του δράματος με πολύ συγκεκριμένο περιεχόμενο, που ξέρεις τι παίρνεις. Ξέρεις τι πας να δεις, πολύ περισσότερο απ’ ότι στον τρόμο και στην κωμωδία -στα ίδια τα genre films- άρα και σε αγγίζει το θέμα, ειδάλλως δε θα πήγαινες (εκτός αν έχεις κάψα για έναν σκελετωμένο McConaughey ή είσαι ο εγκυκλοπαιδικά ενδιαφερόμενος για το πού πάνε τα βραβεία). Είναι τόσες όμως οι ταινίες πάνω σε τέτοια θέματα – ασθένειας και εκμετάλλευσης των τελευταίων ημερών της ζωής σου – που θα πρέπει να ‘σαι από αφελής νοικοκυρά έως δηθενοκουλτουριάρης για να μην έχεις στάνταρντς και να μη ζητάς το κάτι παραπάνω. Και σε αυτό το ήδη πολύ προσωπικών ευαισθησιών και συγκυριών είδος έρχονται οι (έξι παρακαλώ) υποψηφιότητες που αν μη τι άλλο ανεβάζουν τις προσδοκίες (μου), πράγμα, πιστέψτε με, πολύ άσχημο για τις πρώτες εντυπώσεις ενός σινεφίλ. Πόσα διαμάντια (ξαν)ανακαλύπτονται με πιο απροκατάληπτη διάθεση, όταν πια δεν τα συζητάει κανείς και η καταιγίδα τους έχει κοπάσει…

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)

Ανταποκρίνεται λοιπόν μία ακόμα ιστορία ‘δυστυχίας’ – και γιατί να το κάνετε αυτό στον εαυτό σας, μέρες ερωτιάρικες που είναι – σε αυτές τις προσδοκίες; Και ναι, και όχι. Βρίσκεται πολύ μακριά από τη feelgood επαναστατικού ύφους άδραξε-τη-μέρα αισθητική που προωθείται, αλλά και χωρίς από την άλλη το βαρύ δακρύβρεχτο δράμα που πολύ εύκολα θα μπορούσε να είναι. Ο Καναδός JeanMarc Vallee δεν πέφτει σε αυτή την παγίδα και τουλάχιστον δείχνει να κρατάει σφιχτά ένα συγκεκριμένο στυλ, που είναι όσο ‘επαγγελματικό’ και ξερό χρειάζεται για να διηγηθεί την αγωνιστικότητα του παρηκμασμένου πρωταγωνιστή του και βρίσκει την ευκαιρία να πρωτοτυπήσει, γιατί παράλληλα με τη σπουδή του χαρακτήρα του χειρίζεται δύο ακόμα πλαίσια: το στήσιμο της προσωπικής του επιχείρησης και της κόντρας του με το δημόσιο, και την ομοφοβία, με φόντο το πώς τον αντιμετώπιζε το ίδιο του το περιβάλλον στη δύσκολή του περίοδο. Από το πανούργο στο συναισθηματικό. Κι αν κάτι κάνει το Dallas Buyers Club να ξεχωρίζει, αυτό είναι το τελευταίο κομμάτι.

Στο… caper/crime κομμάτι είναι αρχάριο, feelgood στιγμές είναι ελάχιστες, όπως και οι πολύ βαριές σκοπίμως κρατιούνται λιτές, και με έναν χαρακτήρα, αν όχι αντιπαθή, τουλάχιστον φτωχό και ανεξερεύνητο, διότι επισκιάζεται από τα ίδια τα συμπτώματα του HIV, το ενδιαφέρον στρέφεται γρήγορα στη σχέση του Ron με τον Rayon και στις ερμηνείες των δύο ηθοποιών. Είναι από τις στιγμές που αναρωτιέσαι αν είναι δίκαιο ή άδικο να εκτιμάς ερμηνείες που ενισχύθηκαν από σωματική αλλοίωση (βλέπε Christian Bale), αν αυτή η ‘θυσία’ του ηθοποιού θολώνει την κρίση σου. Ο McConaughey έχασε 23 κιλά για το ρόλο, και ο θηλυπρεπής Jared Leto, που άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που καλείται να αλλάξει τις σεξουαλικές του προτιμήσεις (θυμόμαστε τον Ηφαιστίωνα στον Αλέξανδρο), άλλα 14 κιλά. Αλλά δούλεψε. Δεν ήταν απλά μια μεταμόρφωση, οι δύο άνδρες μπήκαν κυριολεκτικά στο ρόλο και δημιούργησαν απίστευτη χημεία μεταξύ τους.

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)

Ο Ron Woodroof μπορεί να ήταν ένας τζογαδόρος καουμπόη του ροντέο εθισμένος στα ναρκωτικά, με άτακτη, έντονη κι απρόσεκτη σεξουαλική ζωή, αλλά στην πραγματικότητα έτσι παραμένει. Δεν επιχειρεί το Dallas Buyers Club να τον εξαγνίσει, να τον ωραιοποιήσει ή να δείξει τη μεταμέλειά του, τη λύτρωσή του μέσα από ένα δύσκολο μονοπάτι. Ο χαρακτήρας παραμένει σταθερότατος και τα ελαττώματά του υποβόσκουν καθ’ όλη τη διάρκεια της μάχης του να δεχτεί τη νέα πραγματικότητα πια για τη ζωή του, του αγώνα του για επιβίωση. Αν κάτι αλλάζει, αυτό είναι η συνειδητοποίησή του – η στιγμή που αναγκαζόμαστε να πατήσουμε παύση στη ζωή μας που έτρεχε ανέμελα και να κοιτάξουμε τι κάναμε – χωρίς ωστόσο να προχωράει σε αναγνώριση σφαλμάτων στην πράξη, εκτός ίσως από την προκατάληψή του απέναντι στους ομοφυλόφιλους, που ακόμα κι αυτή εξελίσσεται με πολύ αργούς ρυθμούς και με εξαιρετική δυσκολία, για να καταλήξει στην ωραιότερη σκηνή της ταινίας: την απλή, διστακτική αγκαλιά με τον Rayon, όταν ο τελευταίος του προσφέρει το κομπόδεμά του για τη συντήρηση της Λέσχης.

Είναι ο χαρακτήρας που αντιλαμβάνεται και δείχνει την ανθρωπιά του με πράξεις και χωρίς συναισθηματισμούς. Όμως παραμένει το ίδιο ελαττωματικός, κι ενδεχομένως να πισωγύριζε στα ίδια και τα ίδια αν είχε την ευκαιρία. Άλλωστε χρησιμοποιεί την υποκριτική αυτή πλευρά του χαρακτήρα του εις το όνομα της νέας του αποστολής, να περάσει λαθραία φάρμακα από το Μεξικό ή την Ιαπωνία και να τα πουλήσει σε αυτούς που τα έχουν ανάγκη και που πεθαίνουν γιατί ο FDA (ο δικός μας ΕΟΦ) δεν θέλει να τα εγκρίνει χάριν ανώτερων συμφερόντων. Απλουστευμένα, σου λέει αφού μπαίνω στον κόπο να κυνηγήσω τη δική μου επιβίωση, γιατί να μην το κάνω και για τους συμπάσχοντες; Αλτρουιστικό δεν ακούγεται;

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)

Η πορεία του –σκοπός ζωής πια- έχει όμως γίνει τόσο μηχανική, έχει υπερκαλύψει κάθε άλλη πτυχή του, τουλάχιστον από αυτά που επιλέγει να μας δείξει ο Vallee για καλό ή για κακό, που ούτε ο ίδιος, ούτε εμείς έχουμε τη δυνατότητα να έρθουμε πιο κοντά του. Κι ο Matthew McConaughey αφήνει εκτός οθόνης τις παιχνιδιάρικές του γκριμάτσες και γίνεται ένα με τον Ron Woodroof, λες και ήταν πάντοτε αυτός. Ένας χωριάτης που ακόμα κι αν η προσωπικότητά του μας αφήνει αδιάφορο, το απρόβλεπτο της σε-τεντωμένο-σκοινί, αλλά σπανίως εκτός ορίων, συμπεριφοράς του επί μονίμου βάσεως, είναι κάτι που δεν μπορεί παρά να μαγνητίσει. Ο Jared Leto, 42 ετών αν μπορεί να το πιστέψει κανείς, είναι σχεδόν εξίσου καλός, στα όρια του over-the-top μερικές στιγμές, αλλά είναι και αυτός που δίνει το χρώμα και τη φρεσκάδα στην ταινία, η ιδανική αντίθεση που χρειάζεται ο δύσκολος και δύστροπος Woodroof για να πάει μπροστά το επαγγελματικό τους κόλπο. Μία γεμάτη υπερβολική αυτοπεποίθηση, αλλά συμπαθητική φίλη, αδελφή (no pun intended) και συνεργάτιδα.

Εντέλει μπορεί να μην είναι η τυπική ιστορία προσωπικού δράματος που περίμενε κανείς. Το γέλιο και το δάκρυ παραμερίζεται ως επί το πλείστον για μια σταυροφορία, που όμως ακόμα κι αυτή δίδεται υπό την περιορισμένη σκοπιά του ασθενούς, με τα μεγάλα παιχνίδια -αν ενδιαφέρεται κανείς γι’ αυτά (σηκώνω χέρι)- να παίζονται πίσω από τις πλάτες όλων, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την περιβόητη δίκη ενάντια στον FDA που περνάει στο ντούκου, ενώ θα μπορούσε να χτιστεί ακόμα και μία ολόκληρη ταινία γύρω από τις δικαστικές και νομικές και μόνο διαμάχες.

Vallee's DALLAS BUYERS CLUB (2013)

Το Dallas Buyers Club – αν θέλει κάποιος να το ξεψαχνίσει – σου δίνει πολλές φορές την αίσθηση ότι είναι περισσότερο ταινία υπέρ της ομοφυλοφιλίας, με πολύ προσεγμένο και ανθρωπιστικό τρόπο όμως, παρά κατά του AIDS ή των κυβερνητικών πολιτικών, και δεν ξέρω αυτό κατά πόσο ξεφεύγει των αρχικών προθέσεων. Οι πτυχές που σκαλίζει με μέτρο είναι πολυποίκιλες και κρατάνε το ενδιαφέρον, από τις φυλετικές διαμάχες, τις πεπερασμένες αντιλήψεις των 80’s και τις ματιές στον εφιάλτη της φαρμακοβιομηχανίας, χωρίς ωστόσο να αφήνει το έντονό του στίγμα κάπου. Το παράταιρο ζευγάρι στο έγκλημα -μαζί με την Jennifer Garner που… παίζει τον εαυτό της- είναι και αυτό που την κουβαλάει μέχρι τα βραβεία (κι αν πράγματι φύγει με ένα από τη βραδιά του Μαρτίου θα είναι πιθανότατα για μία εκ των αξιομνημόνευτων ερμηνειών) και κάνει ενδεχομένως τις όποιες θυσίες να άξιζαν τον κόπο.

Rating: 5,6/10

 

HighlightsMatthew McConaughey στα καλύτερά του. Ο επιλεκτικός Jared Leto παραδίδει κι αυτός ερμηνεία καριέρας. Η πρώτη και τελευταία αγκαλιά τους που επισφράγισε τη σημασία της σχέσης τους. Η στιγμή προσευχής του Woodroof στο… ναό της στρίπερ. Συμπαθέστατο πέρασμα του Steve Zahn. Κάτι παραπάνω από ένα τυποποιημένο δράμα τερματικής ασθένειας.

LowlightsΜικρή η ανάπτυξη της προσωπικότητας του Woodroof – μικρή και η συμπάθεια προς αυτόν. Τερματίζεται το όποιο δράμα με συνοπτικές διαδικασίες. Επιφανειακή η ενασχόληση με θέματα κι επιπτώσεις μακριά από τον κεντρικό χαρακτήρα.

 

Αν σας άρεσε: Solitary Man, The Insider, The Wrestler, John Q

Το «Dallas Buyers Club» του JeanMarc Vallee προβάλλεται από 13 Φεβρουαρίου στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή της Feelgood.

as published @ ireporterworld.com

 

Advertisements

Share A Thought

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s