+1 (ΕΝΑΣ ΑΚΟΜΑ)

Iliadis' PLUS ONE (2013)

 aka: PLUS ONE

του Ντένη Ηλιάδη (2013)
Thriller | Fiction
USA

 

Iliadis' PLUS ONE (2013)Ο David ετοιμάζεται να περάσει το καλοκαίρι με την κοπέλα του, Jill. Όταν όμως αψυχολόγητα αφήνεται στο φιλί μίας άγνωστης, η σχέση του διαλύεται. Παρέα με τον κολλητό του Teddy και τη μοναχική Allison, τώρα κατευθύνεται προς το πάρτι της χρονιάς για να βρει την Jill και να επανορθώσει, όταν ένας… μετεωρίτης πέφτει κοντά στο σπίτι του και προκαλεί μυστήρια φαινόμενα στη γειτονιά.

Προσπαθώ να αποκρύψω ακόμα και το κύριο concept στην περίληψη, γιατί η σταδιακή σεναριακή αποκάλυψη είναι η μισή τούρτα, αν και είναι αδύνατον να γράψεις εντυπώσεις χωρίς να θίξεις πολύ συγκεκριμένες λεπτομέρειες. Όσοι θέλετε να εκπλαγείτε από τη μεταφυσική υπαρξιακή αναζήτηση του Ηλιάδη, καλό θα είναι να μη δείτε ούτε το trailer.

Θα ‘λεγε κανείς ότι ο Ντένης Ηλιάδης θα ήταν περιζήτητος μετά τη μετάβασή του στην άλλη όχθη του Ατλαντικού και το αξιόλογο remake του The Last House On The Left, παρά τις όποιες σεναριακές ενστάσεις των οπαδών του original exploitation, όμως να τος τέσσερα χρόνια αργότερα παραδίδει μία αφανή ανεξάρτητη αυθεντική και πρωτότυπη δημιουργία στα όρια της επιστημονικής φαντασίας. Συγχωνεύοντας χαρακτηριστικά που γνωρίζει καλά από τις προηγούμενές του ταινίες, η έντονη ηδονή και προστυχιά ενός Hardcore ντύνουν το κατ’ ουσία εγκεφαλικό θρίλερ, που όμως εκλύει αισθητική φτηνιάρικου b-movie από το πρώτο δευτερόλεπτο. Μία θα ‘λεγες τηλεοπτική παραγωγή που δε θα ‘φτανε στις αίθουσές μας αν δεν είχε το όνομα του Έλληνα σκηνοθέτη και με εφέ κατευθείαν από τα 80’s στις λιγοστές στιγμές που αυτά διακόπτουν τη φυσική ροή ενός νεανικού sex comedy, με τον deus ex machina μετεωρίτη και την εισβολή του φαινομένου του στην ηλεκτροδότηση του πάρτι. Ωραία λες, τουλάχιστον ας απολαύσουμε ένα φόρο τιμής σε ταινίες μεταφυσικού αστικού τρόμου περασμένων δεκαετιών, που ξέρεις, μπορεί να βγουν και τα γκρέμλινς από μέσα.

Όμως, τουλάχιστον για την αρχή του, η παράλογη αίσθηση σποραδικού θρίλερ μπροστά σε μια φτηνή (αλλά ελκυστική) απομίμηση ενός American Pie, είναι τόσο αποτελεσματική όσο και ο κίνδυνος των serial killers στα σκληρά πορνό με υπόθεση. Λίγο πριν καταφτάσουν τα πρώτα χασμουρητά, πράγματα αρχίζουν να συμβαίνουν. Και καταλαβαίνουμε περί τίνος πρόκειται. Doppelgangers. Ο αισθησιασμός, η νεανική προστυχιά, η αναζήτηση λύτρωσης του ενός, διασκέδασης του άλλου, απαντήσεων και των τριών – μαζί με την καυτή Melanie (Natalie Hall), το απρόσμενο ‘σκοράρισμα’ του Teddy – όταν είναι οι πρώτοι που αντιλαμβάνονται το φαινόμενο των ετεροχρονισμένων κλώνων τους, όλα μπλέκονται μαζί σε μία τρελή σε λούπα κούρσα προτεραιοτήτων που πολλές φορές τείνει να κουράσει όταν αντιλαμβάνεσαι ότι λαμβάνει όλη χώρα μέσα σε μία μόλις νύχτα και τα περιορισμένα events του πάρτι, παρά την προσπάθεια του Ηλιάδη να διαφοροποιήσει τις καταστάσεις, στέλνοντας τους χαρακτήρες από δω κι από εκεί.

Iliadis' PLUS ONE (2013)

Το φαινόμενο θα μπορούσε να ξεθωριάσει βιαστικά, κάνοντας το +1 μία ακόμα διδακτική ιστορία ανεκμετάλλευτων ευκαιριών κατά της ματαιοδοξίας, αλλά ευτυχώς τα πράγματα γίνονται αρκετά πιο περίπλοκα, αφού οι χαρακτήρες είναι έξυπνα διαφορετικά πλασμένοι, πιάνοντας όλο το φάσμα των αντιδράσεων στην απειλή της ύπαρξης και μοναδικότητάς τους, της μοναδικότητάς μας. Το μεγάλο μπράβο που πρέπει να αποδοθεί στον Ηλιάδη, όπως αναγνωρίζει κι ο ίδιος, είναι για την τόλμη του που διάλεξε να εντάξει ένα πρωτότυπο intellectual concept σε ένα ακραίο γραφικό, όχι και τόσο intellectual περιβάλλον, όταν θα μπορούσε να το παρουσιάσει κάλλιστα σαν ένα δηθενιστικό υπαρξιακό δράμα βορειοευρωπαϊκής συνταγής. Με τον τρόπο του χάνει λίγο από την «ποιότητα», αλλά κερδίζει σε ένταση και ωμό ρεαλισμό, παρότι οι χαρακτήρες του πάσχουν και δε δικαιώνουν όλοι την κατάληξή τους.

Όχι ότι δεν πάσχει και το ίδιο το +1 από σεναριακά και σκηνοθετικά λαθάκια, αν θέλει κανείς να σκάψει βαθιά και να μη δεχτεί αμάσητο αυτό που συμβαίνει. Αυτό που συνήθως ψάχνω σε κάτι καινούριο, πόσο μάλλον μεταφυσικό, είναι ένα σετ από κανόνες που συνοδεύει το φαινόμενο ή την απειλή, ούτως ώστε να έχει συνοχή και να είναι δίκαιο απέναντι στους χαρακτήρες του, αλλά και το θεατή. Ένα φάντασμα, ένα βαμπίρ, έχει κανόνες – πώς σκοτώνει, πώς σκοτώνεται, πότε εμφανίζεται. Ένα ταξίδι στο χρόνο έχει κανόνες. Όχι κατ’ ανάγκη παγκόσμιους και αντικειμενικούς, αλλά κατά περίπτωση εμπνευσμένους από τον εκάστοτε δημιουργό. Εδώ αυτό το σετ φαίνεται να μορφοποιείται καθοδόν κι εσύ απλά πρέπει να το δεχτείς, αφήνοντάς το σε δεύτερη μοίρα όσο προχωράει η πλοκή, γιατί τη θέση του οδηγού παίρνουν οι ίδιοι οι χαρακτήρες και η μοίρα τους. Η εσωτερική χρονομέτρηση της επανάληψης του φαινομένου είναι πολλές φορές ασύμμετρη – άλλοι χαρακτήρες βρίσκονται πίσω δέκα λεπτά, άλλοι είκοσι. Σε μερικές περιστάσεις οι επανερχόμενοι doppelgangers φαίνεται να έχουν γνώση των εμπειριών της προηγούμενής τους «εμφάνισης» και να έχουν επηρεαστεί από αυτήν – ο Teddy όταν προειδοποιεί τους υπόλοιπους καλεσμένους, η Allison δίπλα στον εαυτό της – και σε άλλες δείχνουν να μην έχουν ανάμνηση – η Jill μετά τη δεύτερη φορά που της απολογείται ο David, ο Teddy με τη Melanie όταν επανεμφανίζονται πάνω στην «πράξη». Κι όταν πια οι κόπιες επανεμφανίζονται στον ίδιο χώρο, είναι σκηνοθετικά βολικό το πώς δεν «πέφτουν» πάνω στον εαυτό τους, ΜΕΣΑ στον εαυτό τους, αλλά δίπλα τους.

Iliadis' PLUS ONE (2013)

[spoilers]
Είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και σοκαριστικά εύστοχο πώς την οποιαδήποτε επιστημονική περιέργεια για το ίδιο το φαινόμενο ξεπερνάει το εγωιστικό αίσθημα της απειλής, με αποκορύφωμα το ωμό κι ενοχλητικά «λιτό» μακελειό των χαρακτήρων, που μέσα στον αναβρασμό του πάρτι και της ταχύτητας των εξελίξεων στερούνται την ψύχραιμη σκέψη. Όλοι ζώα είμαστε στις σωστές συνθήκες. Ο Teddy (Logan Miller), ίσως ο πιο απλοϊκός εκ των πρωταγωνιστών, καταλήγει να είναι και ο πιο συμπαθής, αφού δεν αναλώνεται σε μικροπρέπειες και δεν κρύβει βαθύτερους σκοπούς στην αντιμετώπιση του παράδοξου. Η εκκεντρική Allison (οι δίδυμες Dengel) καταφέρνει κάτι το μοναδικό – ο απογοητευμένος χαρακτήρας που μισεί όλο τον κόσμο βρίσκει καταφύγιο στον ίδιο του τον εαυτό, τον μαθαίνει καλύτερα και συμφιλιώνεται μαζί του, ίσως η μοναδική που πραγματικά βγήκε κερδισμένη από το +1. Η Ashley Hinshaw έχει εξαιρετική φωτογένεια στο ρόλο της Jill. Είναι υπέροχη να την ακολουθείς σε όλες τις εκφάνσεις της από το πρώτο ως το τελευταίο λεπτό, μόνο που ο χαρακτήρας της είναι αρκετά ασταθής και ποτέ δεν καταλαβαίνεις τι ακριβώς νιώθει για τον David, ίσως ούτε κι η ίδια γνωρίζει, παρά το μέλι γάλα τέλος της.

Όσο για τον David (Rhys Wakefield)… εδώ κάπου πιάνουμε τον πάτο του βαρελιού. Αινιγματικός λίγο μέχρι πριν το τέλος, ακόμα και μέσα στο χαμό ψάχνει ένα τρόπο να βρει συγχώρεση, ένας -σύμφωνα με τα λεγόμενα της Jill- στάσιμος χαρακτήρας που βυθίζει την ίδια του τη σχέση μέσα σε αυτή την αναζήτηση της στασιμότητας, εφόσον του παρέχει ικανοποίηση. Κι ενώ κατανοώ το τι σημαίνει αυτό, και τους λόγους που μπορεί να οδηγήσουν στο τέλμα μίας σχέσης (το φιλί φαίνεται ότι ήταν απλά η αφορμή), ο David φαίνεται να ψάχνει και να δοκιμάζει ευκαιρίες, ευκαιρίες που αποτελούνται από διαφορετικές ατάκες, λες και οι ατάκες είναι αυτές που θα αλλάξουν κάτι τόσο ριζικό, ψάχνει τη συγχώρεση έτοιμος να θυσιάσει γι’ αυτή την «πραγματική» Jill που τον απέρριψε για να δοκιμάσει με την Jill που τον δέχτηκε, σαν από μυθιστόρημα του Stanislaw Lem. Μόνο που και η δεύτερη, και η τρίτη Jill δεν είναι αποκύημα φαντασίας, ούτε κλώνος, είναι πραγματική κι αυτή, απλά ετεροχρονισμένη. Είναι εξαιρετικό το ηθικό ζήτημα που ανακύπτει, όμως ο David το «γλιτώνει» πολύ εύκολα και ικανοποιεί το στόχο του, χωρίς (?) να μαθαίνει κάτι μέσα από όλο αυτό. Φυσικά δεν προσδοκώ και δεν περιμένω όλες οι εκβάσεις να είναι διδακτικές και δίκαιες για τους χαρακτήρες, όμως η στιγμιαία ευτυχία και ανακούφιση εδώ επικρατεί μεροληπτικά απέναντι στις θυσίες και τις πράξεις τους, ένας σκοπός που ακόμα κι αν αγιάζει τα μέσα, παρουσιάζεται πολύ πιο ελαφρόμυαλα για ένα κατά τ’ άλλα έξυπνο τριπάκι που μας βάζει.
[/spoilers]

Iliadis' PLUS ONE (2013)

Ashley Hinshaw ❤

Περισσότερο μου μένει η γεύση ότι το +1 ήταν κάτι ξεχωριστό, όχι μόνο σαν ιδέα, αλλά ακόμα πιο πολύ σαν αίσθηση, σα να εντάχθηκε ο Ηλιάδης στο εκκεντρικό γκρουπάκι φανταστικών δημιουργών, όπως ο Richard Kelly και ο Gregg Araki, που χρησιμοποιούν έναν εντελώς δικό τους γραφικό, σχεδόν σουρεάλ, τρόπο να διηγηθούν επιστημονική φαντασία – και για την ακρίβεια, το +1 μου έφερε αρκετά στο νου το Mysterious Skin και το Kaboom. Με λίγο καλύτερο γυάλισμα στην παραγωγή, μεγαλύτερη ποικιλία στη σκηνογραφία και το κοπάδι των αδιάφορων κομπάρσων του πάρτι, και με ένα πιο ‘άβολο’ τέλος, το +1 θα ήταν μία ακόμα αξιόλογη καταχώρηση στο niche είδος που θα έφερνες ξανά και ξανά στο μυαλό σου για αρκετό καιρό μετά τη θέασή του.

Rating: 6,6/10

 

 

HighlightsΠρωτότυπη ιδέα τολμηρά ενταγμένη σε ακραίο περιβάλλον. Η παρουσία της Ashley Hinshaw, η Natalie Hall. Ο ευχάριστος Logan Miller. Η κλειστοφοβική μαζική αναμέτρηση. Τροφή για σκέψεις…

 

 

Lowlights

Η χαμηλή παραγωγή και τα αχρείαστα (εκτός των doppelgangers), ‘φτηνά’ εφέ. Το λιτό ‘ευτυχισμένο’ τέλος του David. Η κλειστοφοβική μαζική αναμέτρηση. Το περιοριστικό περιβάλλον του πάρτι.

 

Αν σας άρεσε: Kaboom, Mysterious Skin, The Attic Expeditions, Donnie Darko, Unremembered

Το «Ένας Ακόμα» (+1 / Plus One) του Ντένη Ηλιάδη προβάλλεται από 16 Ιανουαρίου στους ελληνικούς κινηματογράφους σε διανομή της Feelgood.

as published @ ireporterworld.com

 

Advertisements

Share A Thought

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s