Στο χείλος της παράνοιας

In The Mouth Of Madness

μια συνηθισμένη εικόνα μπροστά από το κανάλι της Βουλής

Το αμέσως επόμενο -ανησυχητικό- στάδιο μετά τον προβληματισμό, την κατάθλιψη, τις αυτοδίδακτες ασκήσεις ζεν που δεν πληρώνουν τους λογαριασμούς, την αναστάτωση και το “this is sparta” ενώ καίτε ένα κάδο στην Ομόνοια, είναι το γέλιο. Ξεκινώντας από ένα κυνικό χαμόγελο, ένα mockery των πραγμάτων, πολύ γρήγορα εξελίσσεται ανεξέλεγκτα σε ένα απελευθερωτικό, χαιρέκακο, ξεσηκωτικό και χωρίς επιστροφή γέλωτα που μπερδεύεται με το κλαψούρισμα μπροστά στη θέα της απόλυτης καταστροφής. Φυσικά αυτό το στάδιο είναι και το πιο επικίνδυνο καθώς ο ασθενής… εχμ ο παθών έστω (το θύμα, ο καταδικασμένος..) έχει αγκαλιάσει μια κατάσταση όπου δε μπορεί να κάνει τίποτα για αυτήν, και αυτό που εμείς οι πολιτισμένοι και αγέρωχοι υπερασπιστές της κοινωνικής δικαιοσύνης και του βιοτικού μας επιπέδου αποκαλούμε παράνοια, έχει αντικαταστήσει τη λογική.

Continue reading

Advertisements