LADY IN THE WATER

Shyamalan's LADY IN THE WATER (2006)

του M.Night Shyamalan (2006)
Thriller | Drama
USA

 

Shyamalan's LADY IN THE WATER (2006)Θα σας πω ένα παραμύθι, εκ μέρους του κυρίου Shyamalan… Γι’ αυτό κλείστε τα φώτα, ξαπλώστε στο κρεβάτι κι αφήστε ανοιχτή την πόρτα της φαντασίας και της νιότης σας…
(προαιρετικό διάβασμα)

Μια φορά κι έναν καιρό, στον κόσμο μας, ζούσαν οι άνθρωποι εν αρμονία με τα πλάσματα του νερού… Εκείνα φρόντιζαν να μεταδίδουν τη σοφία τους στον άνθρωπο και δε δίσταζαν να επικοινωνούν μαζί του. Με τον καιρό όμως, ο άνθρωπος απομακρύνθηκε κι άρχισε να ξεχνάει… Τα πλάσματα τον αναζητούσαν, όμως όσο εκείνος απομακρυνόταν, τόσο τα προβλήματα τον κυρίευαν… Πόλεμοι και απληστία γέμισαν και σκοτείνιασαν την καρδιά του, κι άρχισε να κλείνεται στον κόσμο του και στα δικά του προβλήματα. Ολοένα ξεχνούσε, μέχρι που οι κόσμοι αυτοί χωρίστηκαν στη σημερινή πραγματικότητα και στο παραμύθι, που λέμε στα «φαντασιόπληκτα» παιδιά μας.

Ανάμεσα στους δύο κόσμους όμως, δεν παρεμβαλλόταν μονάχα η δυσπιστία και κυνικότητα του ανθρώπου. Υπήρχαν τα Scrunts, άγρια και μοχθηρά πλάσματα, τυλιγμένα με τα χρώματα του δάσους, που ήθελαν το κακό του «Μπλε Κόσμου» και παραμόνευαν με το δηλητήριο στα νύχια τους. Υπήρχαν και οι Tartutics, τρεις Φύλακες της Τάξης και του Νόμου, που κρατούσαν, με τον φόβο, την ειρήνη μεταξύ των βασιλείων. Τα πλάσματα του βυθού όμως δεν είχαν ξεχάσει τον άνθρωπο. Έψαχναν ακόμα και τώρα τρόπους να τον πλησιάσουν. Έτσι, έστελναν τα Narfs, θηλυκές υπάρξεις, για την επίτευξη αυτής της αποστολής. Η προφητεία έλεγε πως μία Narf θα μπορούσε να πετύχει το σκοπό της αν έβρισκε και «ξυπνούσε» τον Εκλεκτό, ανάμεσα στους ανθρώπους, ώστε να μπορέσει αυτός με τη σειρά του να μεταδώσει την αλήθεια στον υπόλοιπο κόσμο. Σαν βοήθεια θα είχε τρεις ομάδες ανθρώπων, που μέχρι τότε θα αγνοούσαν τον προορισμό τους: τον Φύλακα, τον Συμβολιστή και την Ομάδα. Σε στιγμές κινδύνου θα υπήρχε ένας Θεραπευτής που με τη μεγάλη καρδιά του θα μπορούσε να σώσει την Narf. Από τις 1000 Narfs όμως, μόνο μία ήταν η Βασίλισσα, αυτή με τις μεγαλύτερες δυνάμεις, προορισμένη να διοικεί τις υπόλοιπες, μόνο που κι η ίδια δε γνώριζε την ταυτότητά της. Τα Scrunts όμως που ανίχνευαν τη Βασίλισσα πιο εύκολα, ήταν ιδιαίτερα επιθετικά προς αυτήν, και ήταν διατεθειμένα να σπάσουν τους Νόμους των Tartutics για να τη σκοτώσουν. Αν πετύχαινε το σκοπό της, εκείνη θα μπορούσε επιτέλους να γυρίσει πίσω στον Μπλε Κόσμο. Ένας Μεγάλος Αετός, ο Eatlon, θα εμφανιζόταν μία και μοναδική φορά να την κουβαλήσει μέχρι το μακρινό της βασίλειο…

(τέλος παραμυθιού)

Shyamalan's LADY IN THE WATER (2006)

Ο νέος παραμυθάς της δεκαετίας, και πιο παρεξηγημένος, επιστρέφει μετά τα Sixth Sense, Unbreakable, Signs και Village, και χώνεται ακόμα πιο βαθιά στη φαντασία. Με όπλο του την ελπίδα και στόχο τη χαμένη μας αθωότητα και προορισμό στη ζωή, βάλλεται να υπερπηδήσει τις προκαταλήψεις που έχουν δημιουργηθεί εναντίον του και να αποδείξει ότι κάποια πράγματα είναι πολύ πιο απλά απ’ ότι θέλουμε να πιστεύουμε, αρκεί να κοιτάξουμε στη σωστή κατεύθυνση. Άλλος ένας δημιουργός με συγκεκριμένες πεποιθήσεις που περνάει σε όλες του τις ταινίες.

Σε ένα συγκρότημα διαμερισμάτων ο Cleveland κρύβεται από το παρελθόν του και τον υπόλοιπο κόσμο και αρκείται στο ρόλο του ανθρώπου για όλες τις δουλειές, προς εξυπηρέτηση των ενοίκων. Καθαριστής, θυρωρός, υδραυλικός, φύλακας. Και είναι αυτός που θα ανακαλύψει «το πλάσμα της πισίνας», την Narf, ονόματι Story. Θα προσπαθήσει να πιστέψει την ιστορία της και να τη βοηθήσει στην αποστολή της μέσα από μια αναζήτηση, που θα εμπλέξει διάφορους από τους ενοίκους. Φαντασία ή πραγματικότητα; Πού είναι τα όρια, αν υπάρχουν, και πόσο επικίνδυνη είναι η υπέρβασή τους;

LADY IN THE WATER (2006)

Ο Ινδός της Νύχτας πλάθει αριστοτεχνικά το δικό του μύθο, με σκηνοθεσία που μας έχει συνηθίσει και προηγουμένως. Ανθρωποκεντρική, με βάση τους χαρακτήρες και τις αντιδράσεις τους σε ασυνήθιστα γεγονότα και με την ευκολία να εναλλάσσεται από το ένα συναίσθημα στο άλλο. Με εξαίρεση ελάχιστες στιγμές, όπως μικρόφωνα και boom να φαίνονται σε αρκετές σκηνές, και το χαμηλό φωτισμό, ακόμα και την ημέρα, άψογα επιτυγχάνει αυτό το «επικό δράμα». Η ιστορία είναι δική του, σίγουρα επηρεασμένη από ανατολίτικες μυθοπλασίες, και η πρόκληση να μας την περάσει, σε ένα κατά τα άλλα ρεαλιστικό περιβάλλον καθημερινότητας, ήταν μεγάλη. Όμως το κάνει με τόση ευκολία, γιατί απλά είχε πιστέψει στη δική του ιστορία, είχε κάνει τη φαντασία πραγματικότητα δεδομένη στο μυαλό του και μας αφήνει αμήχανους να διαλέξουμε τι θα πιστέψουμε με τη σειρά μας. Αλλά ακόμα και σε ένα τόσο βαθύ background όπως αυτό της φαντασίας, μας περιορίζει στο κύκλο που απαρτίζει τους χαρακτήρες του, σαν παραδοσιακός Shyamalan. Στον κεντρικό ρόλο ταίριαξε γάντι ο Paul Giamatti (Sideways, Paycheck, Cinderella Man, Truman Show), δεν σκέφτηκα ούτε μία στιγμή ότι θα μπορούσε να υπάρχει άλλος πέρα από αυτόν, που δίνει μία από τις καλύτερες ερμηνείες τις καριέρας του. Αντίθετα, τη θέση της «νεράιδας του νερού» αναλαμβάνει η Bryce Dallas Howard που είχε εντυπωσιάσει τον σκηνοθέτη στο Village και της ζητήθηκε να συμμετέχει και σε αυτό το project. Με απίστευτο ενθουσιασμό εκείνη δέχτηκε, όμως, για μένα, όλα τα «αθώα-εξώκοσμα-αγγελικά» θηλυκά θα υποσκιάζονται από το Πέμπτο Στοιχείο. Χωρίς βέβαια να γνωρίζουμε πώς θα αντιδρούσε πραγματικά ένα πλάσμα από τον Μπλε Κόσμο, η ηθοποιία της μου φάνηκε απρόσωπη και δε με έκανε να νοιαστώ για τους κινδύνους που αντιμετωπίζει, ίσως ένα από τα λίγα φανερά αρνητικά του Lady in the Water. O ίδιος ο Shyamalan έχει τον «δεύτερο αντρικό ρόλο», κάτι που δε συνηθίζει, και υποδύεται τον Vick, έναν wanna-be συγγραφέα κι ένοικο του συγκροτήματος, αρκετά συμπαθητικός. Σε ένα τρίτο ρόλο, του νέου ένοικου της περιοχής και κριτικού κινηματογράφου (hehe) Harry Farber, βλέπουμε τον Bob Balaban (Ghost World, Capote, Majestic), ένας κυνικός και αντιπαθητικός χαρακτήρας που όμως μας προσφέρει ευχάριστα διαλείμματα με τα σχόλιά του. Οι Jeffrey Wright, Sarita Choudhury, Cindy Cheung, Freddy Rodriguez, Bill Irwin, Joseph Reitman και Mary Beth Hurt συμπληρώνουν το υπόλοιπο cast σε ρόλους που είχαν προταθεί σε μεγάλα ονόματα όπως Phillip Seymour Hoffman, William Hurt, Sidney Poitier, Chris Cooper, Gene Wilder, Vince Vaughn, Don Cheadle κ.α. Σε περίπτωση που ο Giamatti δεν δεχόταν τον πρωταγωνιστικό ρόλο, σειρά στις προτιμήσεις του κύριου Shyamalan είχε ο Kevin Costner. Πάλι καλά 😉

Τώρα… η μουσική. Φτάνει να πω πως από προχθές που είδα την ταινία ακούω όλο το 24ωρο το soundtrack; O James Newton Howard είναι ο συνήθης ύποπτος στις ταινίες του Ινδού, και, ενώ στο βιογραφικό του έχει συνθέσεις σε πάνω από 100 ταινίες, έχω την αίσθηση ότι έχει τρομερή βελτίωση τα τελευταία χρόνια – να θυμίσουμε τα Batman Begins και King Kong. Εδώ στολίζει όμορφα το παραμύθι με παραλλαγές του main theme που θα σας κολλήσει στο μυαλό, ενώ στις σκηνές «δράσης» δείχνει υπερβάλλοντα ζήλο, με ενορχήστρωση που θα μπορούσε κάλλιστα να συνοδεύει ένα Lord of the Rings ή μία ταινία super ηρώων σε συνδυασμό με choirs και τρομπέτες που μου έφεραν Matrix στο νου. Ίσως να υποκινεί κάποια συναισθήματα, όμως δίνει αυτό ακριβώς που χρειάζεται σε ένα παραμύθι, και ώρες ώρες βρέχει σκηνές που χωρίς μουσική θα ήταν ξερές. Είναι μια υποκίνηση που λατρεύω, γιατί οδεύει παράλληλα με την κατεύθυνση του σκηνοθέτη και μπορώ να πω πως βοηθάει και τους πιο άπιστους, να πιστέψουν, έστω και για λίγο.

Τώρα, ποιο είναι το πρόβλημα με τον Shyamalan? Βλέπουμε από ταινία σε ταινία του να παίρνει ολοένα και χειρότερες κριτικές, και πράγματι το Lady in the Water συγκεντρώνει τα χειρότερα, ακόμα κι απ’ το the Village. Το ένα πρόβλημα είναι η, μέχρι πρότινος, αποπροσανατολιστική διαφημιστική καμπάνια. Το δεύτερο λάθος του ήταν η Έκτη Αίσθηση, σαν πρώτη από τις τελευταίες πέντε του. Αυτά τα δύο έχουν φτάσει να παρερμηνεύουν τους σκοπούς του τόσο πολύ, ώστε ελάχιστοι να τον έχουν καταλάβει και από την πλειονότητα, η μία μερίδα να περιμένει μία horror movie και οι υπόλοιποι να μην ασχολούνται καν, γιατί ήδη τον έχουν κρίνει σαν ένα γελοίο σκηνοθέτη. Στην πραγματικότητα όμως, μέσα σε μία πρόταση, ο Shyamalan θέλει να παρουσιάσει την αλήθεια μέσα σε ένα πλαίσιο φαντασίας και παραμυθιού. Έχει πολύ δυνατά πιστεύω για την οικογένεια και την κοινωνία και, αν και μερικές φορές εκφράζεται συντηρητικά (The Village), πάντα γυρίζει τα σενάριά του γύρω από τους χαρακτήρες και τις μεταξύ τους σχέσεις. Ο χαρακτηρισμός «thriller» μπαίνει μόνο και μόνο για την παρουσία του εξωπραγματικού και μεταφυσικού και όχι για τον τρόμο. Ουσιαστικά, αν εξαιρέσει κανείς δηλαδή το περιβάλλον, όλες οι μέχρι τώρα ταινίες του ήταν κοινωνικά δράματα. Απλά βρέθηκε στο δρόμο μια Έκτη Αίσθηση που τρόμαξε γυναικόπαιδα στις 3-4 σκηνές που έχει όλες κι όλες και ξαφνικά κάναμε τον Shyamalan άρχοντα του τρόμου. Η ειρωνεία είναι ότι αυτός οφείλεται, χωρίς να το θέλει, στην πιο εμπορική έναρξη του είδους, που έχει υποστεί κορεσμό πια, που λέγεται “μεταφυσικό θρίλερ with a twist”.

Έτσι κι εδώ, η Δεσποινίς του Νερού είναι ένα δράμα φαντασίας, με τη διαφορά πως ο Shyamalan προχωράει ένα βήμα παραπέρα στη φαντασία, απ’ ότι έχει συνηθίσει, με πλάσματα και όντα μιας εποχής που έχουμε ξεχάσει. Στην κοινωνική πλευρά τώρα, θέλει να δείξει το δρόμο στους χαμένους της ζωής, να τους βοηθήσει να βρουν τον προορισμό τους, μια μορφή της μοίρας. Κι έτσι απλοί άνθρωποι, άνθρωποι που μπορεί και να χλεύαζες, άνθρωποι χωρίς φαινομενική «χρήση», γίνονται οι Επίλεκτοι. Ή βρίσκεται κάποιος που τους κάνει να πιστεύουν ότι αξίζουν. Κι έτσι εξυψώνονται από μόνοι τους, παίρνουν κάτι στα σοβαρά επιτέλους, νιώθουν ότι κάνουν κάτι χρήσιμο, ακόμα κι αν στην πρακτική κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Όμως γίνονται κάποιοι, ξεχωρίζουν. Δυστυχώς, αυτοί οι κάποιοι αν ήταν ηθοποιοί της κλάσης των προτεινόμενων που ανέφερα, που τελικά δεν πήραν το ρόλο, θα έδιναν και περισσότερο βάθος στους αντίστοιχους χαρακτήρες. Για να μη γίνομαι απόλυτος, υπάρχουν χαρακτήρες που όντως με ενδιέφεραν κατά τη διάρκεια του έργου, όπως ο μοναχικός διανοούμενος κύριος Leeds (Bill Irwin) και η αδερφή του Vick, Anna (Sarita Choudhury), των οποίων και οι ερμηνείες είναι πολύ καλές, οι υπόλοιποι μεμονωμένα με άφησαν αδιάφορο, αλλά υπήρξαν ένα σύνολο που στην πλοκή δεν μπορούμε να αγνοήσουμε. Εξάλλου η προσήλωση στον Cleveland είναι επαρκής (αντίθετα με το American Splendor :/) και για μένα η ταινία αρχίζει και τελειώνει με αυτόν και τη δικές του επιλογές στη ζωή.

LADY IN THE WATER (2006)

Στο σκηνοθετικό κομμάτι, και μιας και όλες οι δημιουργίες του κύριου Shyamalan είναι δικές του εμπνεύσεις, διακρίνω κάποιες καλοδεχούμενες εμμονές, όπως αυτή του στοιχείου της φύσης (σε αντίθεση με την τεχνολογία) και του δάσους. Ο μύθος που έπλασε θα μας φέρει στο νου το Village, και τα πλάσματα που εφηύρε είναι κομμάτι του δάσους και αποτελούνται από αυτό – και η οπτική δουλειά που έγινε, χωρίς πολλές πρωτοτυπίες, είναι ξεχωριστή για τα τέτοια ταινία, μόνο που σε αντίθεση με την προηγούμενή του ταινία που η «φαντασία» χρησιμοποιούταν σα βιτρίνα και πέπλο προστασίας της πραγματικότητας, εδώ η πραγματικότητα είναι η πραγματική βιτρίνα ενός κόσμου που αγνοούμε. Δείχνει δηλαδή δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος και ενώ και τα δύο μηνύματα που προσπαθεί να περάσει είναι αξιόλογα, σαν αποτέλεσμα το Lady in the Water είναι πιο λειτουργικό. Ίσως γιατί θέλω να πιστέψω, και αντί να με αποθαρρύνει, με βοηθάει σε αυτό. Ίσως γιατί έχουμε ένα προορισμό, ίσως γιατί είμαστε ξεχωριστοί αν το πιστέψουμε, και όχι επειδή κάποιοι άλλοι μας παραμύθιασαν, να περιοριστούμε στη δική τους εκδοχή.

Οι συντελεστές ίσως έβαλαν μυαλό και το trailer (έστω, αυτό που προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες) του Lady in the Water αξίζει πολλά μπράβο, μιας και δεν αποκαλύπτει τίποτα απολύτως, παρά την έναρξη αυτού του ταξιδιού (μάλιστα, το poster της ταινίας, αν το προσέξει κανείς, περιέχει περισσότερα spoilers). Λένε κάποιοι (see Adaptation) πως η αφήγηση είναι η αποτυχία ενός σκηνοθέτη να πει την ιστορία του με εικόνες. Σε αυτή την απόλυτη άποψη, θα δηλώσω πως εξαρτάται το πώς τη διαχειρίζεσαι – για παράδειγμα στο Fight Club λειτούργησε θετικά, στο Sin City αρνητικά (προσωπικά μιλώντας). Εδώ χρησιμοποιούνται μόνο τα εισαγωγικά credits για να διηγηθεί ο αφηγητής το μύθο που σας είπα κι εγώ, με background απλούστατα ασπρόμαυρα σκετσάκια και την καταπληκτική μουσική του Howard. Δε θα μπορούσα να σκεφτώ καλύτερη εισαγωγή. Είναι για μένα σημείο κλειδί που θέτει εξαρχής μια μυθολογία ως δεδομένη και δεν μας αφήνει να ψάχνουμε για δήθεν twists κατά τη διάρκεια της ταινίας, και επιτέλους μπορούμε να απολαύσουμε την απλή ιστορία κάθαρσης του ανθρώπου από τους λόφους (cliffs), όπως του λέει κι η Story στην πρώτη τους συνάντηση.

[spoilers]
Χαρακτηριστική είναι η πρώτη σεκάνς, όπου γνωρίζουμε τους χαρακτήρες έναν έναν καθώς ο Cleveland τους συστήνει στο νέο ένοικο κύριο Farber. Ο κύριος Farber είναι ίσως το πιο αχρείαστο μέλος του cast, όμως δεν μπορώ παρά να σκέφτομαι ότι βρίσκεται εκεί για να βρισκόμαστε κι εμείς εκεί. Θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε από εμάς τους δύσπιστους, κυνικούς και σινεφίλ. Οι σατιρικές του ατάκες ελαφραίνουν το κλίμα και δεν αποφεύγουν να εκπροσωπήσουν τα cliché μας παράπονα, για την πρωτοτυπία που δε μπορεί πια να βρεθεί στις μέρες μας, για τις ανεξήγητες ερωτικές σκηνές κάτω από τη βροχή, αλλά και για την επιβίωση ή μη ενός «κομπάρσου» χαρακτήρα – όπως αυτός – σε μια ταινία τρόμου σε αντίθεση με μια οικογενειακή ταινία αντίστοιχα. Με τον αναπάντεχο θάνατό του μας αποδεικνύει ότι βρίσκεται σε μια ταινία τρόμου, όμως κάθε άλλο, πιστεύω πως κάτι τέτοιο συνέβη γιατί ο Shyamalan ήθελε να δείξει πως άνθρωποι σαν κι αυτόν, που δεν έχουν τη θέληση να πιστέψουν ή να ελπίζουν, μίζεροι και απεγνωσμένοι, δεν έχουν θέση σε μια τέτοια ιστορία. Κι όπως αυτός σκοτώνεται, έτσι κι ο αντίστοιχος θεατής θα νιώσει αποστροφή για το Lady in the Water. Δεν είναι τυχαίο πως είναι ο μόνος χαρακτήρας που πεθαίνει. Πολύ ωραία όλα αυτά σαν αντικειμενική, ψυχιατρικού τύπου, ερμηνεία, αλλά επειδή έχω και μια ψυχή εγώ, βρίσκω ενοχλητική τη συγκεκριμένη σκηνή. Ήταν αχρείαστη και για την πλοκή, αλλά και για την αλληλουχία των συναισθημάτων.

Επιστρέφω στις πρώτες «συναντήσεις» της ταινίας, μεταξύ των οποίων εντύπωση μου έκανε, όχι τόσο η Cleveland-Story, αλλά η απρόσμενη εμφάνιση του Scrunt από τα πρώτα κιόλας λεπτά. Σε μια ήρεμη αρχικά σκηνή, ο Shyamalan δείχνει το μεγαλείο της σκηνοθεσίας του, αφού και σε ένα παραμύθι «για παιδιά» μπορεί να τρομάξει τους πάντες, χωρίς βία και αίμα, απλά με ένα κομμάτι γρασίδι και μια κάμερα. Ο Scrunt, σαν κεραυνοβόλα σκέψη, μου θύμισε κατευθείαν το λύκο από την Αδελφότητα. Με το ανθρώπινο μάτι, το πλάσμα μοιάζει με έναν λύκο τυλιγμένο στο γρασίδι, αντί για ξύλα, δέρμα κι άχυρα. Όμως έχει την ικανότητα να γίνεται ένα με αυτό και να εξαφανίζεται, με μόνο διακριτικό στοιχείο τα κόκκινα μάτια του που μπορείς να τα αντικρίσεις σε καθρέφτη. Πολύ αργότερα, απολαμβάνω μια λήψη στο «τζαμάκι» ενός πλυντηρίου. Στο καθρέφτισμα δύο κόκκινες λάμψεις και το θάμπωμα από μια ζεστή ανάσα να ακολουθάει. Marvellous! Ο Shyamalan μας εκπλήσσει ξανά στον τρόμο και στην δεύτερη συνάντηση του «λύκου» με τους πρωταγωνιστές, όταν μόλις έχει επιζήσει η Story σε μια αναμέτρηση μαζί του και τη βρίσκει ο Cleveland. Τότε κάθονται σε ένα «ήρεμο» μέρος να μοιραστούν τα γεγονότα κι εκεί που δεν το περιμένεις, ακολουθεί ακόμη μια επίθεση σε slow-motion, τεχνική που χρησιμοποιεί στις πιο έντονες σκηνές ο σκηνοθέτης. Ιδιοφυές, αν σκεφτεί κανείς πως το πλάνο είναι κοντινό σε πρόσωπα, και όταν μπαίνει το slow motion δεν το καταλαβαίνει κανείς με τη λήψη να κρύβει την εμφάνιση του τέρατος.

Η πιο «ειδυλλιακή» στιγμή μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι και αυτή του πρώτου πρωινού που τους βρίσκει μαζί κοιμισμένους αγκαλιά. Το λέω φυσικά ειρωνικά, γιατί αυτό που τους συνδέει είναι οτιδήποτε άλλο πέραν του ερωτικού. Και συνειδητοποιώ πως μέσα από την εμπειρία που έχω με τον Ινδό, πέρα από την αποστροφή του προς τις τεχνολογίες, αποφεύγει μονίμως και ερωτικές περιπτύξεις. Σίγουρα κάποιες αντιλήψεις του είναι συντηρητικές (ή, κατά άλλους, αγνές), αυτό δε σημαίνει όμως πως χρειαζόταν κάτι τέτοιο το Lady in the Water 😉

LADY IN THE WATER (2006)

Τα ευτράπελα ξεκινούν όταν ο Cleveland ψάχνει να βρει τα άτομα που μπορούν να βοηθήσουν την αποστολή της Story, αλλά και τρόπους να μάθει περισσότερα για τον μύθο – τον οποίο πιστεύει χωρίς πολλά πολλά, αν κάτι τέτοιο δεν σας ξενίσει. Αρχίζει λοιπόν πολλαπλές αναζητήσεις ντετεκτιβικού τύπου στα διαμερίσματα του συγκροτήματος που επιβλέπει. Η ίδια η Story δεν αποκαλύπτει πληροφορίες για τον «Μπλε Κόσμο» γιατί… απαγορεύεται, όμως θα είναι αρκετά αφελής αργότερα για να του αποκαλύψει στοιχεία με… παντομίμα. Λίγο χαζό, όμως μαζί με όσα θα του πει μια Κορεάτισσα με τη μεταφραστική βοήθεια της κόρης της, συμβάλλει στην κωμική πλευρά της ιστορίας.

Όμως αυτή η πλευρά ίσως κάπου το κουράζει, γιατί οι συνεχείς αναζητήσεις για τους Επίλεκτους, οι πολλές μικρές ανατροπές για το ποιος είναι ποιος, και τι ρόλο παίζει ο ίδιος ο Cleveland, αποτυγχάνουν να προσθέσουν κάτι στο adventure feeling της ταινίας, παρά μόνο ως επιπλέον διάρκεια. Ίσως προσπάθησε ο Shyamalan περισσότερο απ’ ότι χρειαζόταν να βρει νοήματα σε όλους τους χαρακτήρες του, που, όπως είπα, στην τελική δε με ενδιαφέρει κιόλας.

LADY IN THE WATER (2006)

Ο Vick – Shyamalan – είναι τελικά ο Εκλεκτός, κάτι που δεν ανατράπηκε όπως νόμιζα, ο άσημος συγγραφέας που θα φέρει την αλλαγή στον κόσμο, μετά το θάνατό του. Και μήπως δεν είναι τυχαίος ο ρόλος που αποφάσισε ο σκηνοθέτης να υποδυθεί; Ένας χαρακτήρας που έχει διαφορετική άποψη για την κοινωνία και το μόνο που τον εμποδίζει να το εκφράσει είναι η αντίδραση και η άρνηση του κόσμου. Οι στιγμές που μένει μόνος με την Story είναι αποκαλυπτικές και ποιητικές.

Πριν αποθεώσω το Lady για τη συγκίνηση που μου προσέφερε, δε θα διστάσω να αναφέρω ακόμα κάποια πράγματα, στα οποία δόθηκαν ιδιαίτερη σημασία, που δε μου έκαναν εντύπωση όσο άλλα, όπως η μεγάλη «βουτιά» του Cleveland για την αναζήτηση του Kii που θα γιατρέψει την ετοιμοθάνατη Story. Η μεγαλύτερη κοιλιά της ταινίας ίσως βρίσκεται στην soirée που διοργάνωσαν οι Εκλεκτοί για να αποσπάσουν την προσοχή των υπόλοιπων ενοίκων και να μπορέσει η Story να αποδράσει. Εκεί κάπου χάνουμε τη μπάλα, οι ίδιοι χάνουν τη νεράιδα, οι ασύρματοι δε δουλεύουν κ.ο.κ. κι αυτό μάλλον συνδέεται με αυτό που ανέφερα παραπάνω, την εισαγωγή και προσπάθεια για επισήμανση πολλών και διαφόρων χαρακτήρων. Μου έμειναν και κάποιες σεναριακές τρύπες στο νου, όχι ότι θα με απασχολήσει ιδιαίτερα (κάτι τέτοιο είναι το λιγότερο σε ένα παραμύθι), αλλά είναι άξιες αναφοράς: Κάπου στον μύθο αναφέρεται πως ο Eatlon θα έρθει μόνο μία φορά. Κι όμως, την πρώτη φορά που θα ερχόταν, η Story κυνηγήθηκε από τον Scrunt και απέτυχε να φύγει. Γιατί υπήρξε δεύτερη; Επίσης, η Story λέει στον Cleve πως δεν πρέπει να την κοιτάξει την ώρα που φεύγει, κι όμως στο τέλος όλοι κοιτούν την αναχώρηση. Ο μύθος λέει πως όποιος έχει δει τους Tartutics «εν δράση» δεν έχει ζήσει για να πει την ιστορία, τι γίνεται όμως με τον Reggie? Και τέλος, δε μας δίνεται κάποιος συγκεκριμένος λόγος που τα Scrunts κυνηγούν τόσο απεγνωσμένα τα Narfs. Ποιος ο λόγος έχθρας τους; Τέτοια ερωτήματα μένουν αναπάντητα, όμως σε ένα παραμύθι με κεντρικούς χαρακτήρες απλούς καθημερινούς ανθρώπους, τα παραβλέπω.

LADY IN THE WATER (2006)

Η προετοιμασία για το τέλος και το ίδιο το τέλος καλύπτουν τις κοιλιές και ολοκληρώνουν ένα παραμύθι όπως άρχισε. Κατά τη διάρκεια της Θεραπείας, ο Cleveland ξεσπάει. Ξεσπάει για να ανοίξει την καρδιά του και να περάσει με το συναίσθημα το γιατρικό στην πληγωμένη Story. Μονολογεί για τις μετάνοιες του παρελθόντος, για πράγματα που είχε φυλάξει βαθιά κρυμμένα στη μνήμη του και βαθιά κρυμμένα στο ημερολόγιό του και τώρα του βγαίνουν στην επιφάνεια, γιατί η Story πέτυχε το σκοπό της. Η πιο έντονη στιγμή του Giamatti θα τονιστεί ακόμα περισσότερο με το γλυκό theme του Howard κι αργότερα, ενώ της έχει σώσει τη ζωή, θα της πει ο ίδιος «σ’ ευχαριστώ που μου έσωσες τη ζωή». Εκείνη δε θα απαντήσει, γιατί μια ανταλλαγή έγινε εκείνη τη νύχτα. Στην τελική σκηνή, ότι δεν είχαμε δει μέχρι τώρα, εμφανίζεται. Scrunts, Tartutics και Eatlon. Η κάμερα μέσα από το νερό καταγράφει τον ερχομό του μεγάλου αετού και τη μεγάλη φυγή, σε μία σπουδαία σκηνή που θα κλείσει και την αυλαία… Οι χαρακτήρες θα συνεχίσουν μόνοι τους την πορεία τους και η επιλογή να κλείσει εκεί δε θα μπορούσε να είναι καλύτερη. Το παραμύθι φτάνει στο τέλος του κι εμείς, κι αυτοί, θα έχουμε πολλά να σκεφτούμε και να αναθεωρήσουμε. Γιατί δε χρειάζεται να είμαστε παιδιά για να πιστέψουμε…
[/spoilers]

Όπως είχα κρίνει τον M.Night Shyamalan με το δικό μου μάτι, σαν αγαπημένη ταινία είχα τον Άφθαρτο. Το Lady in the Water θα με δικαιώσει και θα περάσει στη δεύτερη θέση των ταινιών του. Αν ο ίδιος είχε αποφασίσει να ανοιχτεί και να ξετυλίξει ολόκληρο τον κόσμο αυτόν της φαντασίας του θα μιλούσαμε για ένα έπος. Στο βαθμό του παραμυθένιου θρίλερ-δράματος, με τα λάθη του και τις περισσότερες απ’ ότι έπρεπε αμφιταλαντεύσεις, μας παραδίδεται εισιτήριο για ένα ταξίδι στο δικό μας βυθό. Κάτι που θα ήταν καλό να το κάνουμε μόνοι μας, γι’ αυτό – αν πρόκειται να το δείτε σινεμά – παράκληση, κοιτάξτε να μην το δείτε σε γεμάτη – με όλους τους Farber – αίθουσα. Ο κύριος Burton θα πρέπει να φοβάται για την θέση που κρατάει… To Lady in the Water βάζει υποψηφιότητα για μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, για μένα! Το σινεμά χρειάζεται τους Shyamalan…

LADY IN THE WATER (2006)

Direction: 4/5
Story: 5/5
Script: 3/5
Acting: 3/5
Music: 4/5

Rating: 7,5 / 10

 

 

HighlightsO πρωτότυπος μύθος που έπλασε ο Shyamalan. Η εκπληκτική ερμηνεία του Giamatti. Το μουσικό theme του Howard. Οι πρώτες δύο εμφανίσεις του Scrunt. Η εισαγωγή. Η τελική πτήση και το χρονικό σημείο που πέφτουν τα credits. Το ξέσπασμα του Cleveland.

 

LowlightsH τελευταία εμφάνιση του Farber. Η μέτρια Dallas Howard. Η σκηνή του πάρτι και οι συνεχείς αναζητήσεις των εκλεκτών.

 

 

Lady In The Water: Immersion Graph

Lady In The Water – Immersion Graph
Ενδιαφέρον/καθήλωση κατά τη διάρκεια της ταινίας

 

Lady In The Water: Elemomento

όσο πιο έντονο το χρώμα, τόσο πιο έντονη κι η παρουσία τους στην ταινία
κίτρινο > γαλάζιο > γκρι = 0

as published @ themoviescult.gr

 

Advertisements

Share A Thought

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s