IN THE MOUTH OF MADNESS (ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ)

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

του John Carpenter (1994)
Horror
USA

 

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)Into the mouth of madness we seek the perfect view, in organized chaos we fly away…
…όπως λένε κι οι Nevermore! Μέσα από τα άκρα, μέσα από το στόμα της τρέλας αναζητούμε μια αλλαγή, προς το καλύτερο ή όχι δεν έχει τόσο σημασία, αλλά να νιώσουμε ζωντανοί! Ή είμαστε απλά ανδρείκελα ενός θεού που πίστεψε πρώτος αυτός στην δημιουργία του? Μια τρελή δημιουργία ενός αξιοσέβαστου σκηνοθέτη, μία αποκάλυψη του John Carpenter!

Η ιστορία έχει ως εξής: Ο John Trent, ερευνητής ασφαλιστικών υποθέσεων, δουλεύοντας ως ελεύθερος επαγγελματίας, αναλαμβάνει μια υπόθεση εξαφάνισης. Το ‘αγνοούμενο θύμα’ ακούει στο όνομα Sutter Cane και τυχαίνει να είναι διάσημος συγγραφέας βιβλίων τρόμου, ο οποίος μέσα από τη λογοτεχνία του έχει δημιουργήσει μια μαζική υστερία και εθισμό στο κοινό του. Έτσι, με βοηθό την Linda Styles που δουλεύει στον εκδοτικό οίκο Arcane, ξεκινάει ο Trent τη διαλεύκανση της υπόθεσης που θα τον οδηγήσει σε μονοπάτια που ποτέ δεν πίστευε ότι θα γνώριζε… Είναι κρίμα να αποκαλύψω οτιδήποτε άλλο μιας και, παραδόξως για ιστορία τρόμου, καθοδηγείται σε μεγάλο βαθμό από το σεναριακό βάθος της…

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Στην καρέκλα του σκηνοθέτη κάθεται ο John Carpenter (The Thing, Halloween, Prince of Darkness, Assault on Precinct 13, Vampires, Escape from New York etc.) σε μία από τις τελευταίες του ταινίες, και για μένα, στην καλύτερή του! Στον πρωταγωνιστικό ρόλο συναντάμε τον Sam Neill (Event Horizon, Jurassic Park) να υποδύεται τον John Trent, τον Jurgen Prochnow (Das Boot) στο ρόλο του Sutter Cane. To cast συμπληρώνουν οι αξιόλογοι Julie Carmen, David Warner, Charlton Heston ενώ κάνει την εμφάνισή του ο – τότε παιδί – Hayden Christensen! To σενάριο αναλαμβάνει ο Michael De Luca και την μουσική, ως συνήθως, ο ίδιος ο John Carpenter μαζί με τον Jim Lang.

Τώρα αν αφήσω τον συναισθηματισμό μου να κυριαρχήσει και πω ένα απλό «the best horror movie ever!», εγώ θα φταίω? Η ταινία ξεκινάει μ’ ένα υπέροχο, πραγματικά υπέροχο, rock κομμάτι – σόλο κιθάρας, χωρίς λόγια -, γραμμένο πάντα από τον J.C., ενδεχομένως το καλύτερο track που έχω ακούσει ποτέ μου σε εισαγωγή ταινίας και τελειώνει με αυτό επίσης! Μετά από τη συγκινητική αυτή στιγμή και τις σκηνές «εκτύπωσης» και βιβλιοδέτησης horror novels που τρέχουν κατά τη διάρκεια των credits και μας βάζουν στο κλίμα της ταινίας περνάμε στο ζουμί. Ο John Trent βρίσκεται έγκλειστος σε ίδρυμα ψυχασθενών και καλείται να πει την ιστορία του σε πράκτορα της κυβέρνησης, για λόγους που αρχικά δεν αντιλαμβανόμαστε.

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Η ιστορία που πρόκειται ν’ ακούσετε είναι πέρα από κάθε φαντασία, κι όμως έχει την «λογική» της βάση. Η πλοκή σε συνδυασμό με την άκρως υποβλητική ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργήσει η μοναδική σκηνοθεσία του J.C. δεν σε αφήνει ούτε δευτερόλεπτο σε χλωρό κλαρί, κάτι όχι απαραίτητα θετικό ή αρνητικό, απλά δεν υπάρχουν στιγμές ηρεμίας, κάτι που συντελεί περισσότερο στην ψυχολογική πίεση και τρέλα που σου επιβάλλεται. Πρόκειται για μία από τις λίγες ταινίες που η σκηνοθεσία της είναι τόσο άψογη που καταφέρνει να σου προκαλέσει ψυχολογικό τρόμο με την αίσθηση της απομόνωσης και ταυτόχρονα να σε ταράξει με έντονα βίαιες σκηνές splatter χάρη στο υπέροχο make-up. Η ιστορία του M.De Luca θα νόμιζε κανείς ότι είναι παρμένη από βιβλίο κι όμως πρόκειται για original σενάριο, με πολλές επιρροές από τα μυθιστορήματα του H.P.Lovecraft, από τη μυθολογία του (Κθούλου κλπ.) και γιατί όχι, αποτελεί ουσιαστικά μια ιστορία του Lovecraft μεταφερμένη στη σύγχρονη εποχή! Να πούμε εδώ ότι το In the Mouth of Madness αποτελεί το κλείσιμο της ανεπίσημης τριλογίας, όπως την έχει ονομάσει ο ίδιος ο Carpenter “Apocalypse Trilogy”, αποτελώντας «συνέχεια» των The Thing και Prince of Darkness. Ουδεμία σεναριακή σχέση έχουν ανάμεσά τους, πέρα από την κλειστοφοβική και απόκοσμη αίσθηση που σου δημιουργούν και τα μοναδικά τους τέλη και χωρίς αμφιβολία πρόκειται για μία από τις καλύτερες τριλογίες τρόμου και προσωπικά σίγουρα η αγαπημένη μου! Η μουσική της ταινίας τη συνοδεύει επιτυχώς, κλασική ως επί το πλείστο πέρα από τα intro/outro songs. O Sam Neill ενδεχομένως να δίνει την ερμηνεία της ζωής του, η ταινία κέρδισε σημαντικά από τη δική του απόδοση, καθώς πρόκειται για έναν δύσκολο ρόλο – ένας ερευνητής που έχει εδραιώσει τις αρχές του στην λογική και ψάχνει πάντα έναν ένοχο για κάθε παράλογο φαινόμενο και η διαδικασία αλλαγής του χαρακτήρα του μέσα από τα δρώμενα της ταινίας. Ο Jurgen Prochnow είναι επίσης εκπληκτικός, ένας ιδανικότατος Sutter Cane, ένας ιδανικότατος «διάβολος», που με την παγερή φωνή του και το διαπεραστικό του βλέμμα σε πείθει απόλυτα. Το υπόλοιπο casting διατηρείται στα υψηλά επίπεδα, αφήνοντας τον J.C. να κυριαρχήσει με τη δουλειά του στην οθόνη!

Δεν είναι τόσο εύκολο για μένα να το περιγράψω μέσα σε λίγες μόνο γραμμές. Ήταν από τα ευχάριστα «τραύματα» της παιδικής μου ηλικίας όταν το είχε μεταδώσει η τηλεόραση ένα μόλις χρόνο αφότου προβλήθηκε στους κινηματογράφους στην Αμερική (δε νομίζω να έφτασε ποτέ Ελλάδα). Και μιλάμε για ένα από τα πιο υποτιμημένα horror movies, τουλάχιστον όσον αφορά τη δημοσιότητά του (ακόμα μετά από τόσα χρόνια δεν έχει κυκλοφορήσει DVD ευρωπαϊκής ζώνης), αλλά χαίρομαι που όσοι το γνωρίζουν με τα χρόνια αρχίζουν και του δίνουν ολοένα και μεγαλύτερη αξία.

[spoilers]
Το πρώτο turning point της ιστορίας σε μία από τις πιο καθιερωμένες και καλά στημένες σκηνές της ταινίας, είναι όταν μια ημέρα σαν όλες τις άλλες κι ενώ ο Trent πίνει τον καφέ του δέχεται επίθεση από έναν τρελό με τσεκούρι! Είναι η πρώτη σκηνή, στην οποία συμμετέχει κι ο πρωταγωνιστής, που ο Carpenter μεταδίδει μία μικρή δόση χάους και γεύση για το τι θα επακολουθήσει. Πόσο μάλλον όταν ο Trent ανακαλύπτει ότι η επίθεση αυτή είχε άμεση σχέση με την υπόθεση που μόλις ανέλαβε να διαλευκάνει. Θυμίζει πολύ adventure game, huh? 😉

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Δύο από τα σημαντικότερα στοιχεία μιας ταινίας (και όχι μόνο ταινίας) για να σε αγγίξει και να σε καθηλώσει είναι, για μένα, πρώτον το κατά πόσο θα μπορέσεις να ταυτιστείς με κάποιον χαρακτήρα και δεύτερον το αν αυτός ο χαρακτήρας αλλάζει μέσα από τα δρώμενα και τις καταστάσεις και πώς σου παρουσιάζεται αυτή η αλλαγή. Με λίγα λόγια το μόνο που δε ζητάμε είναι μονοδιάστατους χαρακτήρες, που στην τελική με αυτούς όσο καλή και να είναι μια ταινία σίγουρα δεν θα μας αρέσει για την σοβαρότητά της, μα μόνο για την διασκέδαση που αυτή προσφέρει (b-movies, comedies etc.). E, λοιπόν εδώ αυτά τα στοιχεία συνδυάζονται άψογα και χαίρομαι που παρ’ όλη τη φύση της ταινίας ο John Carpenter την έκανε αρκετά βασισμένη γύρω από χαρακτήρες και όχι από καταστάσεις. Σε όλες του τις ταινίες άλλωστε το κάνει αυτό!

Η ταινία λοιπόν σε κρατάει σε ενδιαφέρον από την αρχή της και εκεί που όλες οι υπόλοιπες ταινίες αρχίζουν και ξεφουσκώνουν, αυτή κρατάει το καλύτερο για τη συνέχεια! Σε ένα, αρχικώς, detective story, ξεκινάς την αναζήτησή σου, err…λάθος, ο John Trent λοιπόν, ξεκινάει την αναζήτησή του (κι εσύ μαζί του!) ψάχνοντας τον Sutter Cane, στην πόλη που περιγράφει στα βιβλία του, το Hobb’s End! Από τη στιγμή που θα μπει στο αμάξι του για το ταξίδι, με συντροφιά του την Linda Styles κι ένα πακέτο τσιγάρα, θα περάσετε σε ένα άλλο κόσμο, κυριολεκτικά και μεταφορικά! Η σκοτεινή σκηνοθεσία του road trip (που θα θυμίσουν εν μέρει και Lost Highway) με απρόοπτα γεγονότα, ερημικές highways, γέρους πάνω σε ποδήλατα με παιδική φωνή, ένας οιωνός για την ανατριχίλα που επακολουθεί.

Το κύριο μέρος της ιστορίας επέρχεται μόλις με παράξενο τρόπο βρίσκουν αυτή τη μυθική πόλη – η οποία δεν υπάρχει σε κανένα γνωστό χάρτη, μιας και είναι προϊόν της φαντασίας του συγγραφέα, ή μήπως όχι? Το Hobb’s End είναι μια «τυπική» επαρχιώτικη αμερικάνικη πόλη, όσο όμορφη, τόσο ανατριχιαστική. Υπέροχα σκηνοθετημένη με ωραία φωτογραφία, θα θυμίσει πάρα πολύ το παιχνίδι Silent Hill. Χωρίς αμφιβολία, η μεγαλύτερη επήρεια του Silent Hill ήταν το In the Mouth of Madness και τα μυθιστορήματα του Lovecraft, πράγμα που τα δένει όλα μαζί ως ένα must για τους horror fans που επιθυμούν να χαθούν σε τέτοιους κόσμους. Μια ερημική τοποθεσία, άλλο ένα μυστήριο για τον θεατή και τον John Trent! Τα ερωτήματα που γεννιούνται εδώ κι εκεί είναι το αλατοπίπερο μιας και η ταινία καταφέρνει κι ένα τρίτο στοιχείο που για μένα είναι σημαντικό: να σε κάνει να σκεφτείς, να αναρωτηθείς. Ακόμα και μετά το τέλος, χάνεσαι και μπορεί να ταξιδέψεις με τη φαντασία σου με τις ώρες, κάνοντας χαοτικά σενάρια που σου παγώνουν το αίμα. Ο Sutter Cane τελικά εντοπίζεται, «κρυμμένος» σε μια βυζαντινή (!) εκκλησία, τελειώνοντας το τελευταίο του αριστούργημα, προετοιμάζοντας με αυτό το έδαφος για τη μεγάλη αποκάλυψη, την αλλαγή του κόσμου, τον ερχομό «εκείνων», των «παλιών». Όπως και η Ένατη Πύλη του Polanski, και εδώ, πάνω στη μεγάλη αλλαγή κι ανατροπή έχουμε το τέλος. Όχι επειδή δεν γνώριζαν οι κύριοι σκηνοθέτες πώς να συνεχίσουν, αλλά επειδή κάποια πράγματα είναι καλύτερο να μένουν ανείπωτα και να τα πλάθουμε εμείς στο μυαλό μας, πόσο μάλλον όταν κάποια πράγματα έχουν πολλαπλές εξηγήσεις και διαφορετικές ερμηνείες από τον καθένα και έτσι θα έπρεπε να μείνουν, αντί να σου πλασάρουν μια εικόνα που δεν θα είναι και τόσο αντικατοπτριστική στις δικές σου φιλοδοξίες. Άλλωστε το Mouth of Madness είναι ίδια η αποκάλυψη με κάποια δείγματα post-apocalyptic έτσι για την γλυκόπικρη γεύση!

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Η ταινία εισάγει ένα από τα αγαπημένα μου θέματα κι ανησυχίες, τη φιλοσοφία της πίστης! Όσο πιο δυνατά πιστεύεις κάτι, όσο τρελό κι αν είναι – έτσι δημιουργήθηκε κι η θρησκεία άλλωστε (κι η δική μας Cult :P) – μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Το δημιούργημα παίρνει τη μορφή από τον δημιουργό του και τη δύναμή του από τους πιστούς του (σε τελείως διαφορετικό κλίμα έχουμε την ίδια φιλοσοφία στο φετινό Finding Neverland και σε λίγες ακόμη αξιόλογες ταινίες). Αν λοιπόν ένας συγγραφέας έχει πιο πολλούς πιστούς απ’ ότι έχει ο ίδιος ο χριστιανικός Θεός, γιατί να μην αποκτήσει περισσότερη δύναμη? Και γιατί να μην την μεταχειριστεί όπως αυτός θέλει, μέσα από τον τρόμο? Όπως πολύ σωστά σχολιάζεται στην ταινία, οι θρησκείες ποτέ δε κατανοούσαν την πραγματική έννοια του φόβου κι όμως προσπαθούσαν να κρατήσουν τους πιστούς τους πλασάροντας τον φόβο σε μορφή πειθαρχίας κι υπακοής, κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την χαοτική φιλοσοφία της ελευθερίας της επιλογής. Ο καθένας μπορεί να επιτύχει διάφορους παραλληλισμούς του Cane με τον Lovecraft, με κάποιο Θεό οποιασδήποτε θρησκείας, ή πολύ απλά με κάποιο pop phenomenon (όπως σατιρικά αναφέρεται στην ταινία) που θεοποιείται χάρη στην πληθώρα οπαδών. Μέχρι που μπορεί να φτάσει η δύναμή του όμως? Εδώ έχουμε ένα άκρως επιτυχημένο αμάλγαμα μυθολογίας, creepy και κλειστοφοβικής ατμόσφαιρας, ιστορία αποκάλυψης, παραλλήλων διαστάσεων με γερή δόση αίματος και εξώκοσμων πλασμάτων.

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Έτσι δημιουργούνται ερωτήματα που θα μας κρατάνε συντροφιά κατά τη διάρκεια της ταινίας και μετά το τέλος της. Το Hobb’s End ήταν πραγματικά δημιούργημα της φαντασίας του Cane? Κι αν ναι πώς βρέθηκε «εκεί», πήρε τη θέση κάποιας άλλης πόλης? Ή πολύ απλά δεν βρίσκεται στον κόσμο μας, αλλά σε μια άλλη διάσταση που μόνο με τη βοήθεια της θέλησης του Cane κάποιος περνάει από την γήινη διάσταση σε αυτή? Το ίδιο συμβαίνει και με τους κάτοικούς της? Δημιουργήθηκαν από το πουθενά ή έχουν κάποιο παρελθόν που κάποτε ήταν στη Γη (ρίχνοντας φευγαλέες σκέψεις στο απίστευτο Dark City)? Και πιο σημαντικό: το ίδιο συμβαίνει με τον John Trent και την Linda Styles? Υπήρξαν σε αυτό τον κόσμο μόνο και μόνο επειδή τους «σύγγραψε» ο Cane? Τα πράγματα παίρνουν απίστευτη χωροχρονική τροπή μιας και όταν ο Cane έγραφε το τελευταίο του μυθιστόρημα οι δύο πρωταγωνιστές ήδη είχαν «ζήσει» δεκαετίες ζωής. Ήταν «προγραμματισμένοι» γι’ αυτό το σκοπό? Ήταν ο John Trent απλά ένα ανδρείκελο, μια μαριονέτα που κάλυπτε τους σκοπούς του Cane? Αλλά όπως καταλαβαίνουμε μέσα από την ταινία, ενδεχομένως θα μπορούσε να είναι και κάποιος άλλος. Αφού η κάθε δράση του Trent δεν είχε αντίκρισμα, ήταν καταδικασμένος να παραδώσει το βιβλίο, όσες προσπάθειες κι αν έκανε να το αποφύγει. Ίσως όμως μόνο αυτός θα μπορούσε να βρει τον τρόπο με τον οποίο έφτασε στην πόλη. Ίσως ακόμη κι ο πιο δύσπιστος οπαδός τελικά γίνεται το αγαπημένο εργαλείο του Θεού του. Πραγματικά σε εξιτάρει η εξέταση τέτοιων υποθέσεων και πώς να έχεις το μυαλό σου συγκεντρωμένο σε χωροχρονικά δεδομένα όταν εκτυλίσσεται η ιστορία με αιματοβαμένους παπύρους και δεν μπορείς να αντέξεις το ένα αλλεπάλληλο σοκ μετά το άλλο.

Η μετάλλαξη της πόλης το μικρό χρονικό διάστημα που ο πρωταγωνιστής θα ζήσει σε αυτήν είναι ένα δείγμα του τι μπορεί να γίνει στην Γη αν ο Cane επιτύχει στους σκοπούς του. Στην ταινία κυριαρχεί καθ’ όλη τη διάρκεια το στοιχείο του δράματος, καθώς βλέπουμε τους κατοίκους του Hobb’s End να μεταλλάσσονται και να είναι ανήμποροι να αντιδράσουν ενάντια στο πώς είναι σφυρηλατημένη η μοίρα τους. Χαρακτηριστική ατάκα του τύπου στο bar που αυτοκτονεί λέγοντας «He wrote me this way!»! H κάθε σκηνή σε στοιχειώνει, για παράδειγμα η επίσης καθιερωμένη σκηνή της αδιεξόδου, όταν ο ήρωας προσπαθεί να φύγει από την πόλη με το αμάξι του, κι όμως ότι δρόμο κι αν πάρει, ότι στροφή κι αν διαλέξει, καταλήγει πάντα στο ίδιο σημείο, με τον όχλο μπροστά του έτοιμο να τον κατασπαράξει. Σε αυτή τη σκηνή νιώθουμε την απόλυτη απόγνωση και το όνειρο της ελευθερίας φαντάζει άπιαστο! Hell is repetition (δανειζόμενος την ατάκα από το Hellraiser V: Inferno)! Η επανάληψη κάνει την εμφάνισή της σε πολλά σημεία της ταινίας, κυρίως έμμεσα, ίσως στις πιο «δυνατές» σκηνές της: ο πίνακας στο μοτέλ που αλλάζει κάθε φορά που τον κοιτάς (πανέμορφα ανατριχιαστικός), ο μπάτσος στο σοκάκι που δέρνει αλύπητα ένα παιδί κλπ. Η μετάλλαξη φαίνεται στους δρόμους, στους χαρακτήρες, στα αντικείμενα, στα πάντα, ο J.C. δεν άφησε να του ξεφύγει τίποτα!

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Τα πλάσματα που κάνουν την εμφάνισή τους κατά τη διάρκεια της ταινίας είναι καλοφτιαγμένα συντελώντας στον τρόμο και ο Carpenter έξυπνα δεν άφησε να πάρουν κυρίαρχο ρόλο στην ταινία, γι’ αυτό και ποτέ του δεν χαρακτηρίστηκε το Mouth of Madness ως horror creature film. Βρίσκεται ότι χρειάζεται εκεί που χρειάζεται. Και πάνω απ’ όλα ποικιλία χωρίς να γνωρίζει ο θεατής τι μπορεί να δει στη συνέχεια, χωρίς κάποιο κεντρικό «κακό» ή δολοφόνο. Μεταλλαγμένα παιδάκια, ντόμπερμαν, τέρατα στον κήπο του μοτέλ, Κθούλου, γερόντια σε ποδήλατα, την γλυκιά γριούλα-ξενοδόχο σε μία εκπληκτική σκηνή να μεταλλάσσεται σε απόκοσμο πλάσμα και να πετσοκόβει τον άντρα της, μπάτσους φρικιά, βυζαντινές εκκλησίες, ανάποδους σταυρούς, τρελάδικα. Αυτή η ταινία τα έχει όλα. Μέσα στο στόμα της τρέλας!

Οι ατάκες είναι έξυπνες και παρατηρούμε μερικές ενδιαφέρουσες αντιλογίες, για παράδειγμα μία από τις καλύτερες στιγμές της ταινίας, όταν γίνεται η αρχική κουβέντα στο αμάξι μεταξύ του Trent και της Styles και συνειδητοποιούμε κι εμείς πως η πραγματικότητα είναι αυτό που βλέπουμε γύρω μας κι η λογική καθορίζεται ανάλογα με την πλειοψηφία των απόψεων, φιλοσοφία που δανείστηκε με άλλα λόγια το Matrix αργότερα. “I think, therefore you are”, αναφωνεί ο Cane δείχνοντας το μεγαλείο της δύναμής του. Το μεγαλείο αυτό φαίνεται ακόμη περισσότερο όταν εκμυστηρεύεται στον Trent πως το αγαπημένο του χρώμα είναι το μπλε και ξάφνου το περιβάλλον γύρω από τον Trent αποκτάει μπλε απόχρωση, με έξυπνα τρικ φακών που χρησιμοποιεί ο J.C. Η απελπισία κυριαρχεί όλο και περισσότερο καθώς οδεύει η ταινία προς την ολοκλήρωσή της. Η εκπλήξεις συνεχίζονται με την κυριαρχία του «κακού» και μάταιες τις όποιες πράξεις του Trent για να αποφευχθεί μια τέτοια κατάληξη. Η αλλαγή του χαρακτήρα είναι εντυπωσιακή και τα πράγματα μπλέκονται όταν αυτός αρχίζει και αμφισβητεί όχι μόνο το νόημα της ύπαρξής του, αλλά την ίδια την ύπαρξή του, όταν χαρακτηριστικά και με τρεμάμενο τόνο αντιλογεί προς τον Cane: “I know what I am…(?)”. Επακολουθεί μια τρομερή σκηνή με τον Trent να αφήνει το βλέμμα του να ταξιδέψει στην μαύρη άβυσσο της απόκοσμης διάστασης όταν η Styles αφηγείται ακριβώς το ίδιο σκηνικό μέσα από το τελευταίο βιβλίο του Cane. Μέσα στην αναζήτηση του τι είναι αληθινό και τι όχι, ταυτόχρονα ο χρόνος κυλάει και η κυριαρχία του κακού εξαπλώνεται. Και φτάνουμε στην ειρωνεία της ταινίας που ο Trent τρελαίνεται, μόνος λογικός, μόνος εν γνώσει μέσα σε όλο αυτό το χάος που επικρατεί και δολοφονεί εν ψυχρώ ένα παιδί. Τα στάδια που μεταβαίνει ο χαρακτήρας του δεν είναι παράλογα, αν σκεφτούμε ότι σε μια τέτοια κατάσταση που όλα είναι μάταια, που κάθε πράξη μας δεν έχει πλέον αντίκτυπο σε τούτο τον κόσμο, το μόνο που θέλουμε είναι να προκαλέσουμε κάτι, να μην είμαστε απλά θεατές και μαριονέτες. Ας κάνουμε ένα φόνο, γιατί μόνο έτσι κάποια προσευχή μας θα εισακουστεί! Και θυμόμαστε την αρχή της ταινίας που η Styles του αναφέρει ότι εάν τα πράγματα αντιστραφούν στον κόσμο, θα βρισκόταν κλειδωμένος σε ένα κελί και θα αναρωτιόταν τι απέγινε ο κόσμος… Και να ο Trent στο κελί του να αφηγείται την ιστορία του. Μέχρι το δραματικό, απελπιστικό τέλος, με το χάος να επικρατεί «εκεί έξω», κι εμείς να βλέπουμε μόνο τι γίνεται «μέσα», έξυπνη στρατηγική του Carpenter και ανθρωποκεντρική. Ώσπου ο ήρωας απομένει μόνος, μέσα στην υπέρτατη παράνοια και δυστυχία, τρέλα και καταστροφή, και σε post-apocalyptic σκηνές (από τις οποίες εμπνεύστηκαν αργότερα τα Resident Evil και 28 Days Later) να οδηγείται προς την τελικά έκβαση, στο απόλυτο δράμα: να παρακολουθεί μόνος τον ίδιο του τον εαυτό να πρωταγωνιστεί στην ταινία – μεταφορά από το τελευταίο βιβλίο του Cane – που τρέλανε τον κόσμο, ακόμη και όσους τελευταίους δεν διάβαζαν τα βιβλία του… Και να γελάει υστερικά… και να κλαίει… αφήνοντας την απόλυτη απόγνωση και υπερένταση όταν πέφτουν τα credits…

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

-And what about people who don’t read?
-There’s always a movie…

Έτσι θίγεται ακόμη άλλο ένα θέμα, αυτό της επήρειας των μέσων μαζικής ενημέρωσης αλλά και της τέχνης. Μπορεί μια τέχνη να είναι επικίνδυνη? Και σε τι βαθμό? Είναι στο χέρι μας το που θα πιστέψουμε, το πάθος με το οποίο θα υποστηρίξουμε τις ιδέες μας και μέσα από ποιες μορφές τέχνης, μέσα από ποιους καλλιτέχνες.

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

[/spoilers]

Το In the Mouth of Madness κρύβει τόσα πολλά (και πόσα ακόμα θα μπορούσα να πω!), τόσα μηνύματα, τόσα πράγματα να σκεφτείς (take it home with you and sleep on it). Ένα απλό horror? Στην τελική ναι. Όπως τα πραγματικά horror θα έπρεπε να είναι. Όταν μια κατάσταση σε ταυτίζει και εν συνεχεία σε τρομάζει. Χίλια μπράβο στους συντελεστές! Κι αν, με ότι κριτήρια θέλετε, δεν μπορεί να είναι μια τέτοια ταινία cult, τότε ποια? Μία σοβαρή ταινία τρόμου που σε ταξιδεύει σε άλλους κόσμους, που σε πείθει γι’ αυτούς και σε βάζει στην ελεύθερη αντίληψη του ότι όλα είναι πιθανά!

Did I ever tell you my favorite color is blue?

Carpenter's IN THE MOUTH OF MADNESS (1994)

Direction: 4/5
Story: 5/5
Script: 4/5
Acting: 4/5
Music: 4/5

Rating: 9,0/10

 

HighlightsEverything! Σκηνοθεσία, σενάριο, ηθοποιία, το εισαγωγικό rock κομμάτι. Η κυρία Pickman. Ο Sam Neill. To «α λα» Silent Hill “Hobb’s End”. H κουβέντα περί πραγματικότητας. Η σκηνή με το τσεκούρι. Η σκηνή με τον Trent να μην μπορεί να ξεφύγει με το αμάξι του. Ο πίνακας στο μοτέλ. H σκηνή που ο Trent κοιτάει την άβυσσο. Το αγαπημένο χρώμα του Cane. Η σκοτεινή εθνική οδός με όλα τα απρόοπτα. Τα τελευταία 5 λεπτά.

LowlightsΌπα τα ξεχάσαμε. Μα γιατί να είναι μόνο 95 λεπτά? (κλασικός Carpenter) Na κι ένα για να μην σας απογοητεύσουμε: το ψεύτικο make-up στη σκηνή που η Styles κάνει το «τετράποδο» απειλώντας τον Trent.

 

Times watched: 15+

HORROR-related Questions:

  • Scary? – Yeah.
  • Serious/dramatic? – Definitely.
  • Creepy/atmospheric? – Hell Yeah!
  • Original? – Sure.
  • Thrills & surprises? – Many.
  • Creatures? – Many.
  • Killer? – No.
  • Cliche? – Hell No!
  • Killings? – Total apocalypse; other than that, not many.
  • Blood? – Mais oui.
In The Mouth Of Madness - Immersion Graph

In The Mouth Of Madness – Immersion Graph Ενδιαφέρον/καθήλωση κατά τη διάρκεια της ταινίας

 

as published @ themoviescult.gr

 

Advertisements

2 thoughts on “IN THE MOUTH OF MADNESS (ΣΤΟ ΣΤΟΜΑ ΤΗΣ ΤΡΕΛΑΣ)

  1. Pingback: Στο χείλος της παράνοιας | Punk's Repository

  2. Pingback: MIAMI VICE | Punk's Repository

Share A Thought

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s